λαμπερά μάτια, φουλ στην εξυπνάδα, τη γλύκα και τη ζεστασιά.
με βοήθησες να αγοράσω φτηνά τα ναζάρ μπονζούκ, εξπέρ στο παζαρλίκ.
δεν κάναν τη δουλειά τους όμως, τα άτιμα.
σας μάτιασαν και έφυγες, χωρίς να χαρείς τον Α. όσο ήθελες / έπρεπε.
σε ποιον θα λέει τώρα ο καημένος: "αγάπη, bring the çorba!";
Ti egine?
ReplyDeleteμάταια είναι όλα.
ReplyDeleteαπλώς το ξεχνάμε.
Μάταια πράγματι. Το ξεχνάμε, αλλά δεν ξεχνάμε τους ανθρώπους που φεύγουν. Και φεύγουν πάντα πρόωρα! Ακόμα και στα ογδόντα μας, κάτι παραπάνω θέλουμε να ζήσουμε. Καημένος ο Α., όπως το πες.
ReplyDeleteAman, mi me to les re Angelako :(
ReplyDeleteΌντως όλα είναι μάταια και μείς πεπερασμένοι αλλά και αδιόρθωτα εγωκεντρικοί.
ReplyDeleteΟι άνθρωποι πεθαίνουν όταν τους ξεχάσουμε. Ζουν όσο τιμούμε τη μνήμη τους.
Αγγελή, καλή υπομονή.
Παν.Καπ.
Καλο κουραγιο Αγγελη... :(
ReplyDeleteΣυλληπητήρια... :(
ReplyDeleteτο σκέφτηκα πολύ πριν γράψω το post. το έκανα για να..δεν ξέρω γιατί, αλήθεια.
ReplyDeleteθα μεταβιβάσω πάντως τα συλληπητήρια σας στον Α.