Τσιγγάνικο..στούντιο!

Ήταν περασμένα μεσάνυχτα όταν ακούγαμε βαλκανική μουσική στο σπίτι του Stuart, παρέα με τη Σταυριανή. Τότε ήταν, που του ήρθε η φαεινή ιδέα (τι τρελο-Αμερικανός που είναι!) , για μια επίσκεψη στο στούντιο 2 φίλων του, των τσιγγάνων αδερφών Şenyaylar. Άκουσα κι εγώ "τσιγγάνους" και περίμενα τσαντίρια και ντάτσουν! Έλα όμως που έχουμε 2009 και η παγκοσμιοποίηση έφερε ραγδαίες αλλαγές στα ήθη!

Το στούντιο του Κουρτουλούς, όπου φτάσαμε σχεδόν ξημερώματα, δεν είχε σε τίποτα να ζηλέψει ένα μοντέρνο στούντιο ηχογράφησης της "Δύσης"! Η αίθουσα παραγωγής ήταν γεμάτη με hi-tech εξοπλισμό και οθόνες υπολογιστών με περίεργα διαγράμματα.

Τα 2 αδέρφια, γνωστοί μουσικοί, έχουν συνεργαστεί στην πολύχρονη καριέρα τους, με όλους τους γνωστούς Τούρκους καλλιτέχνες, αλλά και πολλούς Έλληνες. Μάλιστα, έχουν επισκεφτεί πολλάκις την Ελλάδα, για συναυλίες και μουσικές παραγωγές.

Πιλάφι σε..κουρτίνα!

Ναι, ναι! Καλά διαβάσατε!
Περντέ Πιλάβ το λένε στα Τουρκικά και για να σας λύσω την απορία, είναι πιλάφι με κοτόπουλο, σταφίδες, αμύγδαλα, κουκουνάρι και μπαχαρικά, που αφού μαγειρευτεί, καλύπτεται με ένα λεπτό φύλλο ζύμης και ψήνεται στο φούρνο. Για το φύλλο, δε χρησιμοποιούν καθόλου νερό, παρά μόνο αυγό, αλεύρι, βούτυρο και γιαούρτι! Είναι καθοριστική και συνάμα ευωδιαστή η στιγμή που σπας την τραγανή κρούστα και ξεχύνονται οι μυρωδιές στο τραπέζι!

Το πιλάφι, δεν αποτελεί παρά μόνο το συνοδευτικό(!) για ένα πιάτο ψητού αρνίσιου κρέατος, που σερβίρεται σε μαξιλάρι πίτας και περιχύνεται με λίγο βουτυράκι (έτσι, για να μην είναι στεγνό μωρέ!).  Πρώτα βγάζουν τα μεγάλα κόκκαλα από το αρνάκι και αφού σιτέψει κρεμασμένο σε τσιγγέλι, ψήνεται σε έναν υπόγειο φούρνο για 2,5-3 ώρες. Κατόπιν κόβεται σε κομματάκια ψαχνού ή παϊδάκια  και ξαναζεστένεται σε άλλο φούρνο για κανά δεκάλεπτο, πριν σερβιριστεί στον πεινασμένο πελάτη. ΔΙΟΡΘΩΣΗ: Δεν προσθέτουν βούτυρο, το λιωμένο λιπάκι του αρνιού είναι αρκετό:)

Τα παραπάνω, αποτελούν τις σπεσιαλιτέ μιας ολόκληρης γειτονιάς του Fatih, πολύ κοντά στο υδραγωγείο του Ουάλη. Γύρω από τα παρτέρια της πλατείας Καντινλάρ Παζαρί - που σημαίνει Γυναικοπάζαρο και μπορείτε να την πείτε και Μικρό Κουρδιστάν, αφού τριγύρω ζουν πολλοί εωτερικοί μετανάστες Κουρδικής καταγωγής - τα περισσότερα εστιατόρια μαγειρεύουν συνταγές από τις περιοχές της Τουρκικής μεθορίου, κοντά στη Συρία και το Ιράκ.

Μαζί με το Μαράκι, ακολουθώντας πιστά τις οδηγίες φίλων, αψηφώντας τα καλέσματα από τους μαγαζάτορες της πλατείας, και κάνοντας μερικούς γύρους, πεινασμένοι και ξελιγωμένοι πια, φτάσαμε στο πιο ονομαστό εστιατόριο της περιοχής: Siirt Seref Buryan.

Ένα θα σας πω, το μέρος δεν ενδίκνυται για χορτοφάγους!

Μεγάλη η χάρη του

Η μονή του Παντοκράτορα είναι ένα από τα μεγαλύτερα χριστιανικά εκκλησιαστικά συγκροτήματα της Πόλης.

Αποτελείται ουσιαστικά από 2 εκκλησίες και ένα παρεκκλήσι που τις ενώνει. Η πρώτη (η ομώνυμη) χτίστηκε από την αυτοκράτειρα Ειρήνη λίγο μετά το 1120, ενώ η δεύτερη (Παναγία ελεούσα-λίγο μικρότερη), μετά το θάνατό της από το σύζυγό της, τον Ιωάννη Κομνηνό Β'. Λίγο αργότερα το κενό, μεταξύ των δύο εκκλησιών, πληρώθηκε με την ανέγερση του παρεκκλησίου.

Σήμερα, η εκκλησία λειτουργεί ως τζαμί, λέγεται Zeyrek Cami και όλο το συγκρότημα αναστηλώνεται. Δυστυχώς, δεν είναι τόσο εύκολο να το επισκεφτείς, μιας και οι προσπάθειές μου να πάρω το κλειδί από τον ιμάμ, απέβησαν άκαρπες.

Στον προαύλιο χώρο υπάρχει το εστιατόριο Zeyrekhane, στο οποίο μπορείς να ρεμβάζεις με τις ώρες! Η θέα προς το Γαλατά, αλλά και προς την παλιά Πόλη είναι μαγευτική. Οι τιμές βέβαια είναι τσιμπημένες, αλλά το προτείνω έστω και για ένα καφεδάκι.

Δημαρχειακό Μέγαρο της Πόλης

Δεν αρέσει σε πολλούς και εν μέρει τους δικαιολογώ. Μετά από τόση ομορφιά, καμπύλες, τρούλους και μιναρέδες που αντικρίζει ο επισκέπτης στην Πόλη, σνομπάρει την αυστηρή, κομμάτι κομμουνιστική γραμμή του δημαρχείου της.

Αν το παρατηρήσεις βέβαια καλύτερα, δεν είναι τόσο άσχημο. Στιβαρό και τεράστιο, ελαφραίνει λόγω των ανοιγμάτων, που είναι διατεταγμένα σε γεωμετρικό κάναβο (γράφεται και με δύο "ν"). Τα συντριβάνια, τα παρτέρια και τα γλυπτά πάντως του δίνουν ένα μνημειακό χαρακτήρα.

Αν βρεθείτε στον προαύλιο χώρο, κάντε και μια επίσκεψη απέναντι, στα ερείπια (δυστυχώς σώζεται μόνο η θεμελίωση του ναού) της λαμπρής εκκλησίας του Αγίου Πολυεύκτου. Μπορείτε να ξαποστάσετε μάλιστα σε κάποιο κιονόκρανο (!) στο παρακείμενο πάρκο.

Επίσης, περπατήστε λιγάκι στην πλατεία του Μωάμεθ του Πορθητή, (ακριβώς απέναντι) με το τεράστιο γλυπτό, που τον αναπαριστά να ίπταται μετά του αλόγου του!