Χαρούμενη Εργατική Πρωτομαγιά

 

Ξυπνάω σήμερα πρωί που λέτε και αρχίζω να βλαστημώ που παράτησα τη δουλειά του μηχανικού στην Ελλαδίτσα και ξενιτεύτηκα στην Τουρκια (ο τόνος μπαίνει σε διαφορετική συλλαβή αναλόγως διάθεσης) για να βιοπορίζομαι ως μπλόγκερ. Όχι γιατί μου λείπουν οι διευθετήσεις χειμάρρων και οι σκυροδεματένιοι οχετοί, αλλά για το γεγονός ότι τουλάχιστον την Πρωτομαγιά είχα αργία. Καλά, εντάξει. Απεργία θα πείτε κάποιοι, αλλά εγώ πάντοτε έτρεχα στις εξοχές να πιάσω το Μάη, φορώντας λουλουδένιο στεφανάκι απάνω στις ξανθές μου μπούκλες, σανδάλια αρχαιοελληνικά δετά μέχρι το γόνατο, ριχτά εμπριμέ καφτάνια, γιατί μου πάνε έτσι λεπτός που είμαι. Καλά, εντάξει. Πλάκα κάνω για το στυλ, αλλά στις εξοχές πράγματι έτρεχα, δεν ήμουν και πολύ της πορείας. Στην Πόλη όμως, αν και ζω πλέον το επαγγελματικό μου όνειρο, πρέπει να δουλεύω πιο σκληρά από ποτέ. Βέβαια, άμα είσαι απεργοσπάστης, με ή χωρίς αιτία, δε σου βγαίνει σε καλό. Λόγου χάρη, αφού βρίζω και ντύνομαι, βγαίνω από το σπίτι, κατεβαίνω τα χιλιάδες σκαλοπάτια, και βλέπω την απουσία (σχήμα οξύμωρο) αυτοκινήτων, τραμ, ταξί στον κεντρικό, μόνο ορδές περιπατητών, ταλαίπωρους τουρίστες, ντόπιους, παιδιά, σκυλιά, περιπολικά, κορδέλες πλαστικές να κόβουν τους κάθετους δρόμους. Φακ! Έπρεπε να είμαι στο Γενί Τζαμί στις 9:30 και ήταν ήδη 9:23. Φακ! Ήταν επαγγελματική η συνάντηση, όχι σορολόπ. Φακ! Θα περπατήσω, θα φτάσω λίγο αργοπορημένος, αλλά θα φτάσω τουλάχιστον. Τι είναι να περάσεις τη Γέφυρα του Γαλατά από Καράκιοϊ στο Εμίνονου, μια κλανιά δρόμος. Όπερ και εγένετο! Αυτό ακριβώς ήταν που μου ξέφυγε όταν είδα την παρακάτω εικόνα. Η γέφυρα σηκωμένη, σαν του γαϊδάρου του ακόλαστου!

Και μετά είδα αυτήν, και δώστου ακόμα μια πορδή.

Κι ακόμα από πιο κοντά, και μόλις που γλίτωσα να χεστώ απάνω μου. Φακ!

 

Να είσαι τόσο κοντά, και τόσο μακριά την ίδια στιγμή! Θα πάρω το βαπούρ και θα περάσω απέναντι, πώς δεν το σκέφτηκα ο μπουνταλάς; Αμ, δε! Όλα αγκυροβολημένα, να θυμίζουν τις γνώριμες εικόνες του δοξασμένου Πειραιά. Αλλά τι γίνεται εκεί; Κάποιος επιτήδειος θέλει να βγάλει παραδάκι και κάνει αρπαχτές με τον σκυλοπνίχτη του. Γιααααα να σκουντήξω λίγο, ίσως να χωρέσω κι εγώ την κωλάρα μου (με την έννοια του ανάλγητου εγωισμού μου, όχι του μεγέθους). Όχι στο πρώτο, ούτε και στο δεύτερο, στο τρίτο που πηδάω τελικά, μας στέλνει πίσω το λιμενικό. Φακ!

 

Εκεί που πάω να τα παρατήσω, δεν ήθελα να κολυμπήσω ανοιξιάτικα/πρωινιάτικα/Κερατιάτικα (στον Κεράτιο), με έναν επαγγελματισμό ρεζιλιασμένο, βλέπω το μάτι του Καπτάν Οζγκιούρ να γυαλίζει, λέω ιδού η τελευταία μου ελπίδα, άμα με περάσει απέναντι, θα του γίνω τζάμπα μούτσος για ένα εξάμηνο να του το ξεπληρώσω...και ναι! Σαλπάρουμε, καλπάζουμε στα κύματα, φαντασιώνομαι εμένα και τον Καπτάν αγκαλιασμένους στην πλώρη αλά Ντι Κάπριο & Γουίνσλετ και να παίζει το Μαβί Μασμαβί στο μεγάφωνο. 

 

 

 

Τα κατάφερα! Πηδάω στην αποβάθρα, στέλνω φιλί στον θαλασσόλυκο από το Μισίρ Τσαρσί, ραντεβού την επόμενη Πρωτομαγιά Σεβάχ μου. Αλλά αυτήν τη φορά, θα μπαρκάρουμε για θάλασσες πιο εξωτικές. Τί Χαλίτσια και Βοσπόρους μου θες; Καρίμπιαν και πέρα. Γιατί η Πρωτομαγιά δεν είναι αργία, είναι φαντασία.

Εσείς πού πιάσατε το Μάη;

το φρι τουρ του Απρίλη

Παρασκευή - τελευταία του μήνα - κοντή γιορτή. Είστε έτοιμοι για το φρι τουρ του Απρίλη; Μετά από δύο απανωτές βόλτες στην Ασιατική Πλευρά, καιρός να δουλέψουμε και λίγο Ευρώπη. Τι λέτε; Πόσο Δυτικές εικόνες θα δούμε βέβαια εκεί που θα σας περπατήσω, αποτελεί εύλογο ερώτημα. Πρώτα νυφικά για ευσεβείς Μουσουλμάνες, πολλά από τα οποία θα κοκκίνιζαν να φορέσουν ακόμα και τραβεστί σε ντραγκ σόου, ιερά Τζαμιά, ξεχαρβαλωμένες Ρωμαϊκές Κινστέρνες, μπιζουδάκια Βυζαντινά εκκλησούδια, ναργιλέδες με θέα στον Κεράτιο που αδειάζει το στομάχι.

Ραντεβού την Παρασκευή 26η Απριλίου στις 16:30 στο Πάρκο του Φάτιχ, ακριβώς δίπλα στο Ρωμαϊκό Υδραγωγείο (του Ουάλεντος, το λέει ο τουριστικός σας οδηγός), διαγωνίως απέναντι από το αυστηρά καναβωτό Δημαρχείο της Πόλης, κάτω ακριβώς από τα πέταλα του αλόγου του Μωάμεθ του Πορθητή.

Υπολογίστε περπάτημα διαδρομής (αν δε σταματούσαμε πουθενά, πράγμα αδύνατον) 40 λεπτά. Εικόνες πολλές θα αλλάζουν σε κάθε τετράγωνο, μια από τις ωραιότερες περιοχές της Πόλης, μπόνους το πέρασμα από τη γειτονιά Τσαρσάμπα, μη μου έρθετε με καυτά σορτς με κρόσσια (αγόρια σε σας το λέω, που καλοκαιριάζει και αρχίζετε τα έξαλλα!) και μας πάρουν με τις πέτρες. Ευπρόσδεκτες οι α-καπέλα παρουσιάσεις των μνημείων που θα δούμε (τζαμιά: Φάτιχ,  Σελίμ, πρώην εκκλησίες: Παμμακάριστος, Άγιος Ιωάννης εν Τρούλλω, κ.ά.),  διαβάστε λιγάκι και παρουσιάστε τα σ' εμάς τους υπόλοιπους, θα έχω έρθει από ολοήμερο νταβαντούρι, μην περιμένετε να σας πρήξω με ιστορικά τρίβια.

Σας περιμένω, και τους Ρωμιούς και τους πολλούς Ελλαδίτες πλέον γηγενείς και τους επισκέπτες του Σαββατοκύριακου. Γιατί είναι ωραίο να μοιράζεσαι την τρέλα σου για την Πόλη. Ναι καλά, που δεν είστε μουρλοί με την πάρτη Της, σας πίστεψα!

ανασκόπηση 2012 & ένα δώρο για το 2013

Καλή Χρονιά αγαπητοί μου! Σας εύχομαι όλα τα καλά για το Νέο Έτος: έρωτα, υγεία, έρωτα, φιλία, έρωτα, ανάσα στα οικονομικά και προπαντός έρωτα. Δεν ξέρω για σας, αλλά εγώ ζω μόνο για το αύριο, του χρόνου, το μέλλον και το άγνωστο. Μπορεί που και που να αναπολώ όμορφες στιγμές του παρελθόντος, αλλά μόνο με μια καρτποσταλική διάθεση. Ξεφυλλίζοντας σήμερα το μπλογκ, θυμήθηκα κάποιες από τις γεύσεις, τα ταξίδια και τα χτυποκάρδια του 2012. Συγκινήθηκα, γέλασα με φωνή, θύμωσα και είπα να τα μοιραστώ μαζί σας. Για να σας αναγκάσω να διαβάσετε όλη τη λίστα, στο τέλος σας περιμένει ένα δωράκι. Ένα δώρο για όλους, δεν κάνω πλάκα. Είναι στο χέρι σας να το δεχθείτε. Αλλά προσέξτε! Αν πηδήξετε την ανασκόπηση για να πάτε κατευθείαν στο δώρο, έχω βάλει ειδικό αλγόριθμο στην ανάρτηση και αυτομάτως χάνεται την προσφορά. Άντε γιατί, κι ο Άγιος φοβέρα θέλει, πόσο μάλλον εσείς πουλάκια μου που είστε (ευτυχώς) μάλλον διαβολάκια. Άρξατε πυρ! 

(Ακολουθείστε τα λινκ των τίτλων για τα ποστ οριτζινάλε)

Γενάρης / Χιονιάς

Το 2012 άρχισε με τσουχτερά κρύα και χιονοπτώσεις που δημιούργησαν προβλήματα στις συγκοινωνίες και την οικιακή οικονομία, αλλά τελικά αποδείχτηκαν ότι παρόλο που κρυώνουν τις πατούσες...ζεσταίνουν τις καρδιές.

Φλεβάρης / Τσικνοπέμπτη

Χοιρινό τσιμπούσι, μεθύσι Διονυσιακό, φίλοι, ξαδέρφια, μούζικα και φυσικά στριπτίζ.

Μάρτης / Γιάλοβα

Όσο προικισμένοι κι αν είμαστε από τη Φύση, όσο πορσελάνινο δερματάκι να 'χουμε, όσο κι αν οι γλουτοί φωνάζουν κάνε-με-εξώφυλλο-στο-Playboy (στο-Men's-Health-οι-άρρενες), τα ιαματικά νερά κάνουν πάντοτε θαύματα. Χαζές ήταν μήπως οι αδερφές Μηνοδώρα, Μητροδώρα & Νυμφοδώρα που μαρτύρησαν, υπερασπιζόμενες τις Θεϊκές εκκρίσεις;

Απρίλης / Πικνίκ

Όποιος δεν το 'χει δει με τα μάτια του, δεν μπορεί να πιστέψει πόση μαγεία μπορεί να κρυφτεί μέσα σε ένα μπαμπουδένιο καλάθι με καπάκι. Τόλμησε να το ανοίξεις, και μέχρι χρωματιστοί δράκοι περιμένουν να ξεχυθούν από μέσα του. Προσοχή βέβαια στους σεκιουριτάδες των φιλιών!

Μάης / Rough

Και λίγο αυτοπαίνεμα δε βλάπτει. Ανισόρροπος είμαι άλλωστε, μπέσα δεν έχω.

Ιούνης / Γάμος

Σιγά μην περάσει ένας χρόνος και δεν ξαναγίνω εγώ κουμπάρος. Αν και σ' αυτόν το γάμο, κάποιες φορές, όπως μου καταλογίζουν οι άμεσα εμπλεκόμενοι, συχνά νόμισα ότι ήμουν εγώ η νύφη.

Ιούλης / Καστελόριζο

Όπως λέμε, τα βυζιά της Μπάρμπα.

Αύγουστος / Μύκονος

Κατακαημένη Σαντορίνη, πώς σε κατάντησαν...

Σεπτέμβης / Γεντικουλέ

Πολιορκίες κάστρων και αυτοκτονίες χελωνών.

Οκτώβρης / Cirque du Soleil

Λίγα πράματα για ν' αλατοπιπερώνεις τη ζωή: Ρίκκι, Μαγεία, Αλεγκρία.

Νοέμβρης / Χόλιγουντ

Όταν ξεκινάς μια πλάκα και παγώνεις από τις συνέπειες της. Απίστευτα, αλλά τελείως αληθινά τα τρελά μηνύματα που δέχθηκα από αναγνώστες. Όταν συνειδητοποιείς, ότι περιμένουν από εσένα ό,τι πιο εξωφρενικό. Φαντάσου αν ένας λιγδιάρης ερασιτέχνης της απάτης προκαλεί όλον αυτόν το σάλο, τι παραπληροφόρηση μπορεί να σου χώσει στο νιονιό το CNN.

Δεκέμβρης / Επέτειος

Κούραση, απογοήτευση, κρύο, λίγη ελπίδα να αχνοφέγγει και συνεχίζουμε! Τον 5ο χρόνο του μπλογκ με περιμένουν, είμαι σίγουρος να μου το θυμηθώ, άλλα τόσα καλά-κακά, σκάσε και ζήσε μικρέ μου Αγγελή.

Έτσι πάνω κάτω είχε η χρονιά που πέρασε. Ευχαριστώ που είστε ακόμα εδώ. Είστε έτοιμοι να πάρετε το δώρο που σας υποσχέθηκα στην αρχή; Άντε ατιμούλικα, ακόμα κι εσείς που κλέψατε, συγχωρεμένοι. Τι θα λέγατε να ερχόμασταν ακόμα πιο κοντά εφέτος; Ακούστε τι σκέφτηκα: Την τελευταία Παρασκευή κάθε μήνα (εκτός κι αν ανωτέρω βία το καθιστά αδύνατον), στις 4 το απόγευμα, διαθέτω την αφεντιά μου σε όλους εσάς που θα βρίσκεστε στην Πόλη. Μετά την πρώτη γνωριμία, θα κάνουμε έναν περίπατο σε μια από γειτονιά της Πόλης, κάθε φορά κι αλλού, θα τρώμε, θα μιλάμε, θα απολαμβάνουμε τα χάδια Της. Το παραπάνω τουρ, δεν κοστίζει τίποτα (ούτε όμως καλύπτει τυχόν έξοδα), δεν χρειάζεται να κάνετε καμία κράτηση, δεν απαιτεί ελάχιστο αριθμό επισκεπτών, ακόμα και για έναν/μία εγώ θα είμαι εκεί. Πρώτη εξόρμηση την Παρασκευή 25 Ιανουαρίου στις 4 το απόγευμα. Σας περιμένω!!

ΔΩΡΕΑΝ ΔΙΑΜΟΝΗ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ

Για να κερδίσω την προσοχή σας, επέλεξα τον από πάνω τίτλο και γράφω επίσης αυτές τις γραμμές με πορτοκαλί γράμματα. Αν έρχεστε την επόμενη εβδομάδα στην Πόλη, σας έχω ένα δωράκι. Σας προσφέρω δωρεάν διαμονή σε σουίτα του Kariye Oteli για το Σάββατο 8 Δεκεμβρίου. Το μόνο που έχετε να κάνετε εσείς είναι να δηλώσετε το ενδιαφέρον σας. Αν προκύψει πάνω από ένα ζεύγος μουστερίδων θα γίνει κλήρωση. Διαβάστε παρακάτω τι μπορείτε να κάνετε σε 24 ώρες στη γειτονιά του ξενοδοχείου.

Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε, είπαμε να δοκιμάσουμε κάτι διαφορετικό. Έκανα κράτηση στο ξενοδοχείο Kariye Oteli, ένα ξύλινο κονάκι δίπλα στη Μονή της Χώρας. Όχι και πολύ κοντά στο Τάξιμ ή το Σουλτάν Αχμέτ, αλλά σε μια από τις πιο ατμοσφαιρικές γειτονιές της Πόλης. Μια στις τόσες επιβάλλεται να βουτάς στο βυζαντινο/οθωμανικό βυθό Της.

Οι τιμές των δωματίων ξεκινούν μόλις από 30 ευρώ, ενώ με σχεδόν τα διπλάσια κλείνεις μια από τις σουίτες.Δεν χάσαμε την ευκαιρία, αφού την κάνεις την ξιπασιά, ας την κάνεις μέχρι τέρμα.

Οι φωτογραφίες στο bookıng φαίνονταν πολύ ωραίες για να είναι πραγματικές, ωστόσο πήραμε το ρίσκο και εδώ που τα λέμε με 59 ευρώ τη βραδιά περίμενα πολύ χειρότερα. Ένα πανευρύχωρο δωμάτιο με τρεις συνεχόμενους χώρους. Μπαίνοντας, ένα μονό κρεβάτι με ασορτί ντουλάπα και πολυθρόνα, συνεχίζοντας καθιστικούλι με δεύτερη ντουλάπα και στο βάθος διπλό κρεβάτι, ψυγειάκι και τηλεόραση. Περιμετρικά, μεγάλα παράθυρα με θέα στο δρόμο και στα βόρεια, το κλου της ιστορίας, η Μονή της Χώρας

Το πιο αδύναμο σημείο της "σουίτας" ήταν σαφώς το μπάνιο, με το ταβάνι ξεφτισμένο και χιλιομπαλωμένο και με μια μικροσκοπική καμπίνα ντους. Τα πλακίδια τύπου Ιζνίκ τους μάραναν.

Για δείπνο είχα κάνει κράτηση στο εστιατόριο Οθωμανικής κουζίνας Asitane, παρακλάδι στην ουσία του ξενοδοχείου. Ευτυχώς, δεν είχαν πολύ σχέση οι ποιότητες των αντίστοιχων υπηρεσιών, αλλά φυσικά με το αζημίωτο. Για δείπνο 2 ατόμων δώσαμε τα διπλάσια από το κόστος της διαμονής. Ορεκτικά, σαλάτες και κυρίως πιάτα, είναι όλα αναβιώσεις συνταγών που πρωτομαγειρεύτηκαν στα παλάτια των Σουλτάνων. Το γενικό πρόσημο της γαστρονομικής εμπειρίας ήταν θετικό παρόλο τις  τσιμπημένες τιμές, αναλυτική ανάρτηση (ελπίζω) να ανεβάσω στα κοντά.

Μετά το δείπνο, κατηφορίζοντας πετρόστρωτα καλντερίμια ανάμεσα σε διώροφα σπιτάκια που θυμίζουν κάπως την παλιά πόλη της Ξάνθης, νιώθαμε να ξεφεύγουμε ολοένα και πιο μακριά από το σήμερα της Πόλης. Η μυρωδιά καπνίλας από τις ξυλόσομπες βοηθούσε αρκετά.

  

Καταλήγοντας στο Μολά Ασκί Παρκί με την τρομερή θέα στον Κεράτιο, το Πέραν, το Σουλτάν Αχμέτ και τις Ρωμαϊκού μεγαλείου κολόνες με αετούς και λέοντες,

περάσαμε στο παραδοσιακό χωνευτικό των σουλτάνων. Όχι, δεν έπινε λιμοντσέλο ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής. Ναργιλέ έπινε. 

Το επόμενο πρωινό, αφού πήραμε το καχβαλτί μας στο ξενοδοχείο (πάλι στη σάλα του Ασιτανέ),

δεν κρατιόμασταν να επισκεφτούμε την ονειρεμένη Μονή της Χώρας. Τα ψηφιδωτά και οι νωπογραφίες της, είναι κυριολεκτικά ζωντανά. Νομίζεις ότι θα σου μιλήσει η Βέρτζιν Μέρι και πως θα πιάσεις κουβεντολόι με τον Αρχιερέα Ζαχαρία.

Μια περασιά από τα Τείχη του Θεοδοσίου είναι μπόνους, ούτε εκατό μέτρα απόσταση, ενώ ακριβώς κάτω από τη Μονή της Χώρας, έχει διαμορφωθεί ένα παρκάκι με παιδική χαρά, αναψυκτήριο (μη ζητήσετε μπύρες) και καταρράκτες.

Όλα τα παραπάνω βρίσκονται σε απόσταση αναπνοής μεταξύ τους, αλλά έτη φωτός μακριά από το σήμερα της Πόλης. Αν θέλεις κι εσύ να ζήσεις για ένα 24ωρο σαν Οθωμανός έμπορος μεταξιού που ζει κρυφά τον παράνομο έρωτά του με την πεταχτούλα Βυζαντινή αρχόντισσα, μην κάθεσαι. Περιμένω ρεζερβασιόν!

Αλεγκρία

Ένα από τα (πολλά) καλά της Πόλης είναι ότι εκεί που ξεκινάς για μια ακόμα ρουτινιάρα μέρα στη δουλειά, δεν είναι και πολύ παράξενο να πέσεις πάνω σε ανθρώπους από κάθε γωνιά του πλανήτη, που έρχονται με δίψα τρομερή να ανακαλύψουν τη δική τους Ιστάνμπουλ, μετά από χρόνια πολλά που διάβαζαν ιστορίες, δοξασίες και θρύλους γι' αυτόν το μαγικό Τόπο. Κάπως έτσι γνώρισα κι εγώ τη Ρίκκι από το Λας Βέγκας, που ούτως ή άλλως είναι επαγγελματίας του φανταστικού, ούσα μέλος του διεθνώς φημισμένου Cirque du Soleil.

Δεν είναι το κορίτσι με τα ασημένια χούλα χουπ, ούτε πηδάει στο τραμπολίνο βγάζοντας φωτιές από το στόμα,  έχει την επιμέλεια των κοστουμιών του σόου. Το ένα έφερε το άλλο και το καλό και γενναιόδωρο Ρικκάκι (γίναμε κολλητοί, αλήθεια!) με προσκάλεσε στο σόου της περασμένης Πέμπτης. Λίγο έλειψε να φτάσω μετά το τέλος της παράστασης, μιας και είχε μια κίνηση διαολεμένη. Τι να επιλέξεις; Ταξί, τραμ, προαστιακούς ή μίνι μπους, στο τσακ πρόλαβα! Ντροπή να σου χαρίζουν εισιτήριο κοντά στα 80 ευρώ κι εσύ ο Ελληνάρας να κατηγορείς το τράφικ, τσκ, τσκ, τσκ...

Για να πω τη μαύρη μου αλήθεια, δεν ήξερα τι ακριβώς θα παρακολουθούσα. Αν και το όνομα το λέει ανοιχτά, ούτε μου πέρασε από το μυαλό ότι το θέαμα που θα 'βλεπα δεν θα μπορούσε να περιγραφεί πιο καθαρά και ξάστερα από τον όρο τσίρκο. Ένα τσίρκο όμως, χωρίς καθόλου ζώα, ελεφαντάκια  με τουτού να κάνουν πιρουέτες, λευκές τίγρεις να πηδούν μέσα από φλεγόμενα στεφάνια, ουρακοτάγκοι να κάνουν προστυχιές σε κοπελιές με κλος φουστάκια. Ωστόσο, παρόντες αστειότατοι κλόουν (όχι οι τρομαχτικοί που ξέρετε), αιωρούμενοι ακροβάτες, ευλύγιστα κορμιά και μουσική, μουσικοί και τραγούδι, πολύ τραγούδι! Συνεχώς ακούς όμορφες μελωδίες, με τους περφόρμερς να τραγουδούν λάιβ και η μουσική από ορχήστρα επί σκηνής, μια από αυτές είμαι σίγουρος ότι σας είναι οικεία.

Το γενικότερο παλιομοδίτικο στήσιμο του σόου, με τα νοσταλγικά σκετς των παλιάτσων και τα λύκρα κοστούμια, για τα οποία ποτέ δεν έκρυψα τον απύθμενο θαυμασμό μου από τη μια, το συναισθηματικό ζόρι που περνώ τελευταία λόγω τέλους εποχής (ημερολογιακής και όχι μόνο), είχαν ως αποτέλεσμα να βυθιστώ σε σκέψεις και αισθήματα. Κάθε τραγούδι και ανάμνηση, κάθε κωλοτούμπα και μετάνιωμα που μίλησα σκληρά όταν/εκεί που δεν έπρεπε, κάθε σπάσιμο της μέσης και πείσμα να φέρω πάλι τη ζωή στα μέτρα και τα θέλω μου.

Από την βαθιά ενδοσκόπηση που με διακτίνησε η Αλεγκρία - βρε καθάρματα, έμαθα ότι στην Ελλάδα τη λέγατε κοροϊδευτικά "Αλε ρ γία", αληθεύει; - με ανέσυρε η Ρίκκι μπάζοντάς μας στα παρασκήνια. Πρέπει να σας ενημερώσω ότι η φωτογράφηση κατά τη διάρκεια του σόου απαγορεύεται διά ροπάλου, το ίδιο και στο backstage, αλλά βλέπετε τελικά το μέσον είναι διεθνής πρακτική. Τα φτερά και τα πούπουλα πλέον σε κρεμάστρες, οι παπουτσάρες των γελωτοποιών πεταμένες καταγής, οι χρωματιστοί προβολείς σβηστοί αλλά να καίνε ακόμα, οι περούκες με τις πούλιες σε καλάθια απλύτων πάνω σε αχόρταγα πλυντήρια 

Και δώστου, το Ξωτικό της Αλεγκρίας - παρεμπιπτόντως η Ρίκκι είναι όντως εξωτική με Πορτογαλική, Χαβάιαν και Γερμανική καταγωγή - να μας δείχνει πού γαζώνει, πού μαντάρει, πού σχεδιάζει και τα ολοδικά της αξεσουάρ...για εκείνες τις ειδικές στιγμές:)

 

Κάτι που μας είπε και μου φάνηκε παράξενο αρχικά, είναι ότι οι καλλιτέχνες βάφονται μόνοι τους πριν την παράσταση, δεν έχουν μακιγιέρ. Η Ρίκκι και οι άλλοι παλιοί τους δείχνουν τον τρόπο με το που μπαίνουν στην ομάδα, και ενώ αρχικά τους παίρνει κανά δίωρο ακολουθώντας τις αναλυτικές οδηγίες των καταλόγων, σιγά σιγά γίνεται εύκολη η ρουτίνα.

   

Ανεβοκατεβαίνοντας τους ορόφους και μπαινοβγαίνοντας σε καμαρίνια, είδαμε τους αρτίστες που λίγο πριν είχαν λευκά βαμμένα πρόσωπα και χρυσόσκονη στα μπράτσα, να έχουν μεταμορφωθεί σε νεαρά παιδιά, με γλυκά χαμόγελα και ντροπαλές χειραψίες όταν μας σύστηνε η Ρίκκι. Τα μπράτσα βέβαια, και μετά το ντεμακιγιάζ παραμένουν μπράτσα! Γνωρίσαμε και τις δύο 19χρονες Μογγολίτσες που μας είχαν κουφάνει πριν με τα-λυγίζω-τη-μέση-μου-σαν-πλέιμομπιλ-και-στηρίζομαι-στον-σβέρκο-της φιλενάδας-μου-άμα-γουστάρω! Τις ρώτησα με ύφος επιστημονικό αν έχουν οστά στο σώμα τους κι αυτές απάντησαν αμήχανα ότι και κόκαλα έχουν και όλα τα υπόλοιπα εσωτερικά όργανα. Απορώ πως δεν τους πετάχτηκαν τα τζίτζιλα απ' το στόμα ακόμα με τόσα τσαλακώματα.

Συνεχίσαμε με θαλάμους για μασάζ, κέντρα ελέγχου και το εστιατόριο που σιτίζονται καλλιτέχνες και τεχνικοί. Οργάνωση μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια.

Είμαι σίγουρος ότι την Ρίκκι θα την ξαναδώ κάπου/κάποτε κι ας μην ξέρει ούτε η ίδια που θα βρίσκεται σε έξι μήνες. Τις φορές που βρεθήκαμε εδώ στην Πόλη (θα την ξαναδώ για τελευταία φορά την ερχόμενη Κυριακή, πριν το τσίρκο μεταφερθεί σε άλλη πολιτεία) τα χνώτα μας έδειξαν να ταιριάζουν. Δεν είμαι εγώ τόσο χαριτωμένος, μάλλον συχνά μιλώ και άγαρμπα, ποτέ δεν το έκανε αυτό η γλυκομίλητη κοπέλα. Το θέμα είναι ότι και οι δυο μάλλον αναζητούμε ευκαιρίες να ξεφεύγουμε από την πραγματικότητα. Όσο κι αν απαιτεί κάποιες φορές να κάνουμε τα εναέρια κόλπα μας χωρίς κορδόνι ασφαλείας. Το ποθητό κέρδος αξίζει το ρίσκο. Αλεγκρίαααααα!