Να μου βρείτε καρδιολόγο

Πρέπει να ομολογήσω ότι έμεινα άφωνος! Εκεί που καπνίζαμε τον φρουτένιο μας ναργιλέ, περνάει από μπροστά μας ένας ηλικιωμένος κύριος με ένα πιεσόμετρο στα χέρια, ρωτώντας μας αν θέλουμε να μας μετρήσει την πίεση! Νόμισα ότι είχα για πρώτη φορά οράματα από το τομπάκο. Κι όμως όχι, έβλεπα καλά!

 

 

Ζήτησα άδεια για να τραβήξω μια φώτο, όσο "εξέταζε" δυο νεαρούς. Εντωμεταξύ, έτσι που είχε κλειστά τα μάτια του ο δόκτορ, λες και ψυχανεμιζόταν τους σωστούς χτύπους της καρδιάς. Οι πελατεία του πυκνώνει κατά το μήνα του Ραμαζανιού, όπου η αποχή από τροφή και νερό προκαλεί πτώση της αρτηριακής πίεσης και μια γενικότερη αδυναμία.

 

 

Τι θα δουν άλλο τα μάτια μας;

Αμπντί Ιπεκτσί Σπορ Σαλονού

Στα δυτικά της Πόλης, κοντά στο νότιο άκρο των χερσαίων τειχών Της και τις φυλακές του Γεντικουλέ, βρίσκεται το γήπεδο Αμπντί Ιπεκτσί. Πήρε το όνομά του από τον άτυχο δημοσιογράφο, που δολοφονήθηκε το 1979 από ακροδεξιούς παρακρατικούς, με σκοπό τη φίμωση των φιλελεύθερων απόψεων του, περί μειονοτήτων και δημοκρατικών ελευθεριών. Προς τιμήν του θεσπίστηκαν τα βραβεία Αμπντί Ιπεκτσί.

Ο δολοφόνος του, το καλόπαιδο Mehmet Ali Ağca, μετά από βραχύ εγκλεισμό σε τουρκικές φυλακές, απέδρασε και συνέχισε το... θεάρεστο έργο του με την απόπειρα δολοφονίας του Πάπα Ιωάννη Παύλου ΙΙ, στις 13 Μαΐου 1981. Η μετέπειτα συγχώρεση του από το παρολίγον θύμα, δείχνει όπως και να το κάνουμε την ανωτερότητα του Ποντίφικα.

Όσον αφορά το ίδιο το γήπεδο, φιλοξενεί κυρίως αγώνες μπάσκετ, βόλεϊ, πάλης, άρσης βαρών,

αλλά και συναυλιών, όπως και τη βραδιά της Eurovision 2004, όπου η Ρουσλάνα με το μαστίγιό της, ράπισε το γυμνασμένο κορμί του Σάκη μας:(

Η σκόνη του χρόνου..

Αν μας φαίνεται ότι το δυαράκι μας μαζεύει σκόνη κάθε τρεις και λίγο, για φανταστείτε τι συμβαίνει με τα (σχεδόν αρχαία) τείχη της Πόλης. Αιώνες τώρα σκονίζονται από ποδοβολητά αλόγων, μάχες σώμα με σώμα, κανονιοβολισμούς. Απορώ με το κουράγιο των καημένων που συνάντησα τις προάλλες να συμμαζεύεουν, λες και περίμεναν επιθεώρηση του..αυτοκράτορα.

ΥΓ: Δεν έχω δει την ομώνυμη του τίτλου ταινία (του Θ. Αγγελόπουλου), αλλά νομίζω ότι ταιριάζει στην προκειμένη περίπτωση..

Σαν φυλαχτό της Πόλης..

..αισθάνομαι. Έφυγα και άνοιξαν οι ουρανοί με σπάνια μανία, στούμπωσαν οι αγωγοί ομβρίων (γιατί κάτι τέτοιο δε συμβαίνει ποτέ στη Σουηδία, παρά μόνο εδώ κάτω;), ήρθε και βούλιαξε η ευρύτερη περιοχή της Πόλης.

Οι Βυζαντινοί και αργότερα οι Οθωμανοί, απέδιδαν σε πολλά μνημεία (κίονες, οβελίσκους, ναούς κ.ά) ιδιότητες φυλαχτού, που όσο στέκονταν στη θέση τους, προστάτευαν την Πόλη από καταστροφές: φωτιές, σεισμούς, λοιμούς, πλημμύρες. Ακούγεται ιδιαίτερα υπερφίαλο να αυτοαποκαλούμαι φυλαχτό - προφανώς κάνω πλάκα - προσπαθώντας να ξορκίσω το κακό που βρήκε την Αγαπημένη μου.

Είναι και οι ενοχές αν θέλετε, που σ' αυτήν τη δύσκολη κατάσταση που πέρασε, εγώ την παράτησα (και μετά λέω πως την αγαπώ / όλοι οι άντρες είναι ψεύτες / ακούγεται από το βάθος). Αλλά, που να το ξέρω ότι το τσαχπίνικο πρωτοβρόχι, με το οποίο με αποχαιρέτησε στο σταθμό, θα έφερνε όλα τα δεινά που είδαμε τις επόμενες ημέρες;

Θέλω να σας ευχαριστώ για το ενδιαφέρον και τα email σας. Μην ανησυχείτε, είμαι ασφαλής & στεγνός.