Λάτιν αλά Τούρκα

Ένας ωραίος τύπος (μου διαφεύγει αυτήν τη στιγμή ποιος) θα έπαιρνε μαζί του τη "Συννεφιασμένη Κυριακή", αν ναυαγούσε σε ένα έρημο νησί. Εγώ πάντως θα ήθελα να έχω για παρέα μου αυτό το τραγούδι του Ayhan Sicimoğlu:



Τώρα βέβαια, με ποιον θα χορεύω είναι κάτι που θα με απασχολήσει όταν (και άμα) χρειαστεί. Ελπίζω να υπάρχουν τουλάχιστον μαϊμούδες.

Ιμάμ Μπαϊλντί στην Πόλη

Οι πιο παρατηρητικοί από εσάς ήδη θα ετοιμάζεστε να μου στείλετε email για τη λάθος καταχώρηση του post στην κατηγορία Διασκέδαση και όχι στην Καλή Όρεξη. Σας την έσκασα!



Ο τίτλος του post αναφέρεται όχι στο λαχταριστό φαγητό με μελιτζάνες, που ως γνωστόν έφαγε ο ιμάμης μέχρι να μπαϊλντίσει*, αλλά στο ελληνικό μουσικό συγκρότημα Imam Baildi που εμφανίστηκε τις προάλλες στον συναυλιακό χώρο Babylon της Πόλης.





Η βασική ιδέα πίσω από τη μουσική του σχήματος είναι η χρήση παλαιών λαϊκών και ρεμπέτικων τραγουδιών σε συνδυασμό με ηλεκτρονικούς ήχους αλλά και παραδοσιακά όργανα.



Κάποιοι ίσως να θεωρούν "ιεροσυλία" τέτοιου είδους εκτελέσεις, αλλά η προσωπική μου άποψη είναι ότι αυτά τα αριστουργήματα δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα. Έτσι μάλιστα, συνεχίζουν να αναπνέουν και να προσεγγίζονται πιο εύκολα από το σύγχρονο κοινό. Σκοπός βέβαια, είναι οι άνθρωποι που επιχειρούν αυτές τις μίξεις, να γνωρίζουν από μουσική και να αγαπούν την ουσία της. Οι Ιμάμ Μπαϊλντί αποτελούν μια τέτοια περίπτωση.



Θα ήθελα όμως να γκρινιάξω λιγάκι για την "hip hop" εκτέλεση κάποιων κομματιών και κυρίως για την "αυταρχική" σχεδόν προτροπή της κοπέλας που τραγουδούσε, να χτυπάμε παλαμάκια, να φωνάζουμε "Έοοο!-'Ειιι!", να σκύβουμε στο πάτωμα και κατόπιν να πηδάμε! Η μόνη δικαιολογία που μπορώ να δώσω είναι ότι ίσως έπρεπε να βρουν ένα τέχνασμα για να κρατήσουν ζωηρό το κλίμα της συναυλίας, αλλά αυτό πια κατέληξε φορτικό. Λέτε να είμαι κι εγώ συντηρητικός τελικά;

Πάντως, στο κατάμεστο Babylon υπήρχε κέφι ούτως ή άλλως, χορέψαμε, τραγουδήσαμε και οι περισσότεροι τουλάχιστον (με το έτσι θέλω) χοροπηδήσαμε κιόλας. Πλάκα είχε! Σας ζητώ συγνώμη για τον κακό ήχο των video:







*Πέρα από την επικρατούσα εξήγηση για την προέλευση του ονόματος του φαγητού, υπάρχουν και κάποιες άλλες. Σύμφωνα με αυτές ο Ιμάμης λιποθύμησε:
  • όταν συνειδητοποίησε το κόστος των υλικών του πιάτου
  • από τη μεγάλη ποσότητα ελαιολάδου που χρησιμοποιείται
  • μετά από το γάμο του με την κόρη ενός λαδέμπορα, της οποίας η προίκα συνίστατο σε κάποια κιούπια φίνου ελαιόλαδου, ο Ιμάμης έτρωγε κάθε μέρα μελιτζάνες μαγειρεμένες με ντομάτα και κρεμμύδι. Όταν την 13η ημέρα στο τραπέζι δεν είδε το σύνηθες μενού, στο άκουσμα ότι σώθηκε το ελαιόλαδο..πάρτον κάτω!

Επιτέλους κάτι συναρπαστικό!

Τους τελευταίους μήνες που μένω στο Ταρλάμπασι, αν και θεωρείται ένα μέρος όπου πολλά μπορούν να δουν τα μάτια σου, είχα την τύχη (ευτυχώς) να ζω μια "βαρετή" καθημερινότητα. Μέχρι που χτες είδα κάτι πολύ περίεργο: ένα μαύρο τζιπ να έχει πλακώσει ένα χρυσαφί κάμπριο!


Δυστυχώς, παραδέχομαι ότι είμαι περίεργος, δεν ήμουν παρών τη στιγμή του "ατυχήματος". Να λύθηκε το χειρόφρενο, να κουτρουβάλησε τα σκαλοπάτια από τον πάνω δρόμο, να το σκούντηξε κανείς; Δεν ξέρω!

Σκανδιναβία γίναμε!

Σαββατοκύριακο, ιεροτελεστία του πρωινού, κους κους με φίλους κτλ κτλ.



Αυτήν τη φορά ξεμάκρυνα λιγάκι από το κέντρο για να πάρω πρωινό με φίλους στο campus του ιδιωτικού πανεπιστημίου Bilgi. Τμήματα του Bilgi υπάρχουν και σε άλλη περιοχή της Πόλης, επίσης με σύγχρονες εγκαταστάσεις και μοντέρνο σχεδιασμό. Το εν λόγω campus ονομάζεται Santralistanbul, μιας και σε αυτήν τη θέση βρισκόταν παλιά μια μονάδα παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. Βρίσκεται στο άκρο του Κεράτιου Κόλπου, του οποίου το συνολικό μήκος φτάνει γύρω στα 8km. Συνήθως οι επισκέπτες περνούν πάνω από τον Κεράτιο στην αρχή του, μέσω της γέφυρας του Γαλατά.


Στο campus, πέρα από τα κτίρια διδασκαλίας υπάρχουν 2-3 εστιατόρια και καφέ, ανοιχτό αμφιθέατρο, χώρος συναυλιών και απονομής των διπλωμάτων. Στο παλιό κτίριο της μονάδας παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, λειτουργεί ένα Μουσείο Ενέργειας.


Ένα κτίριο που παλιά λειτουργούσε ως μηχανουργείο και χώρος επισκευής, τον τελευταίο χρόνο μετατράπηκε σε εστιατόριο, καφέ, μπαρ με διακόσμηση και ατμόσφαιρα που θυμίζει αντίστοιχα μέρη στο Βερολίνο, το Λονδίνο ή τη Στοκχόλμη. Το Tamirane κι έχει industrial αισθητική, με επανάχρηση πολλών αυθεντικών εξαρτημάτων από την προηγούμενη κατάσταση του χώρου, σε μια αρμονική συνύπαρξη με άνετους καναπέδες και καρέκλες design. Εντυπωσιακές είναι οι ψηλές βιβλιοθήκες, όπου στα πάνω ράφια φτάνεις μέσω μεταλλικών βιομηχανικών σκαλών.


Ενώ ξεκινήσαμε για πρωινό, δεν το προλάβαμε μιας και τελείωνε στις 12:00, οπότε φάγαμε μεσημεριανό. Μπέργκερ με γκορκοτζόλα, πίκλες και κρεμμύδι, κλαμπ σάντουιτς σε τζιαπάτα, νιόκι με γκορκοτζόλα και μια σαλάτα με πρασινάδες και φρέσκο κατσικίσιο τυρί. Τα δύο πρώτα συνοδεύονταν από τηγανητές πατάτες (λεπτομέρεια: κέτσαπ & μαγιονέζα σε γυάλινα μικρά μπουκαλάκια) και ατομική σαλάτα. Δροσιστήκαμε με λευκό κρασί και τελειώσαμε με σουφλέ σοκολάτας με παγωτό.




Οι τιμές δεν είναι και οι πιο φτηνές που μπορείς να συναντήσεις στην πόλη (βλ. menu), αλλά είναι στα επίπεδα όλων των αντίστοιχων εστιατορίων του Τουνέλ και του Τζιχάνγκιρ. Βέβαια, η ατμόσφαιρα είναι απίθανη, και μια βόλτα στο campus, ακριβώς μπροστά στον Κεράτιο, σε κάνει να ξεφύγεις από την πολυκοσμία και τη βαβούρα του κέντρου.


Η πρόσβαση είναι εύκολη (20 λεπτά περίπου) μιας και υπάρχει δωρεάν μεταφορά με λεωφορείο του Bilgi (δεν χρειάζεται να είσαι φοιτητής) από την πλατεία Ταξίμ, μπροστά από το Πολιτισμικό Κέντρο Ατατούρκ, απέναντι από το Marmara Hotel.


Κάποια μέρη σαν αυτό (και δεν υπάρχουν λίγα), είναι η απόδειξη πως η Πόλη έχει γρήγορα αντανακλαστικά ώστε να ακολουθεί (τις περισσότερες φορές γόνιμα και δημιουργικά) όλες τις διεθνείς τάσεις στην εκπαίδευση, τη διασκέδαση και τις υπηρεσίες.
Related Posts with Thumbnails