Ένα χαρούμενο..νεκροταφείο

Όλους μας ξένισε την πρώτη φορά που είδαμε νεκροταφεία μέσα στην καρδιά της Πόλης, δίπλα σε εμπορικούς δρόμους, στα προαύλια καφέ και εστιατορίων. Ομολογώ ότι ακόμα δεν το ξεπέρασα πλήρως, κάθε φορά αγριεύομαι λιγάκι.

Ο λόφος πάνω από το Εϊγιούπ, πήρε το όνομα του από τον Pierre Loti (ψευδώνυμο του Julien Viaud), αξιωματικό του Γαλλικού Ναυτικού και λογοτέχνη. Από τα πολυάριθμα καφέ και εστιατόρια, η θέα στον Κεράτιο Κόλπο είναι φανταστική!

Οι γέφυρες και τα νησάκια κάνουν το σκηνικό ονειρεμένο, τόσο που σε κάνει να ξεχνάς ότι βρίσκεσαι περιτριγυρισμένος από χιλιάδες μαρμάρινες ταφόπλακες, που καλύπτουν ολόκληρες οικογένειες Πολιτών, αιώνες τώρα!

Η ανάβαση μπορεί να γίνει είτε με τα πόδια, είτε με ταξί, είτε με τελεφερίκ. Για το τρίτο όμως πρέπει να διακρίνεστε από υπομονή, μιας και η ουρές ειδικά τα Σαββατοκύριακα, μπορεί να γίνουν αποτρεπτικές.

Προσκύνημα, πηδάλι και βουτιές!

 

Έτσι μπορεί να περιγραφεί μια επίσκεψη στην Πρίγκηπο, το μεγαλύτερο από τα Πριγκηπόννησα.

 

Με το αργό φέρυ η διαδρομή γίνεται σε 1,5 ώρα και κοστίζει γύρω στο 1,5 ευρώ, ενώ με το γρήγορο πηγαίνεις στο μισό χρόνο και κοστίζει το διπλάσιο. Πρώτη μας δουλειά με την Ελένη και την Γκάρυ, είναι να νοικιάσουμε ποδήλατα για να έχουμε ελευθερία κινήσεων, μιας και στο νησί δεν υπάρχουν αυτοκίνητα, λεωφορεία ή ταξί.

Η ανάβαση μέχρι την κορυφή του λόφου, όπου βρίσκεται το μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου του Κουδουνά, είναι σε κάποια τμήματα απαιτητική, αναγκάζοντάς μας να πάρουμε τα ποδήλατα στα χέρια, αλλά σε ένα μισάωρο φτάνεις κιόλας. Η θέα από το μοναστήρι είναι μαγευτική, μιας και συνδυάζει το δάσος, τα υπόλοιπα νησιά και στο (όχι πολύ) βάθος την αχανή μητρόπολη! Η ηρεμία που επικρατεί, απέχει τοοοόσο από τη βαβούρα και την πολυκοσμία της Πόλης.

Το κατέβασμα είναι σαφώς πιο ξεκούραστο, και μόλις σ' ένα 15λεπτο φτάνεις πίσω στο λιμάνι και αν συνεχίσεις προς την άλλη πλευρά του νησιού, μπορείς να βουτήξεις στην "παραλία" του Νακί Μπέυ. Αμμουδιά ούτε για δείγμα, οι ξαπλώστρες και τα πολύχρωμα αναπαυτικά μαξιλάρια ακουμπούν σε πλαστικό πράσινο τάπητα, που δίνει μια περίεργη αίσθηση, όταν ειδικά βρέχεται (Μπλιαχχχ!). Πλάκα έχει πάντως, περάσαμε α π ί θ α ν α!

Η Μόλυ και ο Πύργος

Ο φίλος μου ο Stuart, ένας Αμερικανός που ζει 20 ολόκληρα χρόνια στην Πόλη, έχει το ψώνιο της μουσικής (παράλληλα με την συγγραφή βιβλίων, τη δημοσιογραφία, τη μετάφραση κτλ). Τις προάλλες έπαιξε πλήκτρα με ένα γκρουπάκι,

στο στέκι της Μόλυ, μιας Καναδέζας, η οποία όπως κι εμείς οι υπόλοιποι "ξεβράστηκε" στο εξωτικό νησί της Πόλης.

Πήγαμε να τους ακούσουμε με τη Σταυριανή και τον Egemen, και στο λιλιπούτειο μαγαζάκι δεν έπεφτε καρφίτσα.

Τρομερό ταλέντο είναι η νεαρή Τουρκάλα τραγουδοποιός και ερμηνεύτρια Ιντίλ, ή οποία θα έχει λαμπρό μέλλον, να μου το θυμηθείτε!

Πρωινό από το Βαν

Η πόλη Βαν βρίσκεται στην ανατολική Τουρκία, στα σύνορα της με το Ιράν και την Αρμενία. Είναι γνωστή για τρία πράγματα:

1. Την ομώνυμη λίμνη, μια από τις μεγαλύτερες παγκοσμίως
2. Τις λευκές γάτες, που αγαπούν το νερό και έχουν (όχι όλες) ένα γαλάζιο και ένα πράσινο μάτι(!)
3. Το ιδιαίτερο πρωινό που ετοιμάζεται στα σπίτια και στα εστιατόρια της πόλης

Στη γειτονιά του Τζιχάνγκιρ, υπάρχει ένα μαγαζάκι που σερβίρει παραδοσιακό πρωινό του Βαν. Στον κατάλογο του βρίσκεις πολλές νοστιμιές: ομελέτες με λαχανικά, τυριά ή αλλαντικά, μαρμελάδες φρούτων, χυμούς και τσάγια.

Εγώ πάντως προτίμησα τη σπεσιαλιτέ του καταστήματος, το μενού Βαν, το οποίο περιελάμβανε:

• 5 είδη τυριών (λευκό σαν φέτα, κασέρι, ειδικό τυρί σε ίνες, μαστιχωτό λευκό, ξερό λευκό με φυλλαράκια μυρωδικών)
• καϊμάκι, ο αφρός δηλαδή του βουτύρου από γάλα (συνήθως) βουβαλιού
• ντομάτα, αγγούρι, ελιές
• βραστό αυγουλάκι
• παχύρρευστο ταχίνι
• ένα dip που έμοιαζε με τζατζίκι
• μέλι με καϊμάκι περασμένα από το φούρνο
• τσάι
  

Πρέπει να ομολογήσω ότι αν και ήταν γευστικό, δεν πέταξα και τη σκούφια μου. Αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση μόνο, ήταν το παλαιωμένο τυρί με τα βότανα, το ταχίνι και το τζατζικάκι, που ήταν ότι καλύτερο για να αρχίσω δυναμικά την ημέρα μου.