Δυό φορές ξενιτεμένος

Γεια χαρά σε όλους!! Αυτήν τη φορά θ' άργησω να γράψω για την Πόλη, αλλά έχω καλή δικαιολογία. Βρίσκομαι μακριά, πολυ μακριά, Αμέρικα & όχι μόνο.

Ακολουθήστε με στη σελίδα του μπλογκ στο Facebook:
https://www.facebook.com/angelisandtheistanbul

Να μου είστε καλά!

Αλεγκρία

Ένα από τα (πολλά) καλά της Πόλης είναι ότι εκεί που ξεκινάς για μια ακόμα ρουτινιάρα μέρα στη δουλειά, δεν είναι και πολύ παράξενο να πέσεις πάνω σε ανθρώπους από κάθε γωνιά του πλανήτη, που έρχονται με δίψα τρομερή να ανακαλύψουν τη δική τους Ιστάνμπουλ, μετά από χρόνια πολλά που διάβαζαν ιστορίες, δοξασίες και θρύλους γι' αυτόν το μαγικό Τόπο. Κάπως έτσι γνώρισα κι εγώ τη Ρίκκι από το Λας Βέγκας, που ούτως ή άλλως είναι επαγγελματίας του φανταστικού, ούσα μέλος του διεθνώς φημισμένου Cirque du Soleil.

Δεν είναι το κορίτσι με τα ασημένια χούλα χουπ, ούτε πηδάει στο τραμπολίνο βγάζοντας φωτιές από το στόμα,  έχει την επιμέλεια των κοστουμιών του σόου. Το ένα έφερε το άλλο και το καλό και γενναιόδωρο Ρικκάκι (γίναμε κολλητοί, αλήθεια!) με προσκάλεσε στο σόου της περασμένης Πέμπτης. Λίγο έλειψε να φτάσω μετά το τέλος της παράστασης, μιας και είχε μια κίνηση διαολεμένη. Τι να επιλέξεις; Ταξί, τραμ, προαστιακούς ή μίνι μπους, στο τσακ πρόλαβα! Ντροπή να σου χαρίζουν εισιτήριο κοντά στα 80 ευρώ κι εσύ ο Ελληνάρας να κατηγορείς το τράφικ, τσκ, τσκ, τσκ...

Για να πω τη μαύρη μου αλήθεια, δεν ήξερα τι ακριβώς θα παρακολουθούσα. Αν και το όνομα το λέει ανοιχτά, ούτε μου πέρασε από το μυαλό ότι το θέαμα που θα 'βλεπα δεν θα μπορούσε να περιγραφεί πιο καθαρά και ξάστερα από τον όρο τσίρκο. Ένα τσίρκο όμως, χωρίς καθόλου ζώα, ελεφαντάκια  με τουτού να κάνουν πιρουέτες, λευκές τίγρεις να πηδούν μέσα από φλεγόμενα στεφάνια, ουρακοτάγκοι να κάνουν προστυχιές σε κοπελιές με κλος φουστάκια. Ωστόσο, παρόντες αστειότατοι κλόουν (όχι οι τρομαχτικοί που ξέρετε), αιωρούμενοι ακροβάτες, ευλύγιστα κορμιά και μουσική, μουσικοί και τραγούδι, πολύ τραγούδι! Συνεχώς ακούς όμορφες μελωδίες, με τους περφόρμερς να τραγουδούν λάιβ και η μουσική από ορχήστρα επί σκηνής, μια από αυτές είμαι σίγουρος ότι σας είναι οικεία.

Το γενικότερο παλιομοδίτικο στήσιμο του σόου, με τα νοσταλγικά σκετς των παλιάτσων και τα λύκρα κοστούμια, για τα οποία ποτέ δεν έκρυψα τον απύθμενο θαυμασμό μου από τη μια, το συναισθηματικό ζόρι που περνώ τελευταία λόγω τέλους εποχής (ημερολογιακής και όχι μόνο), είχαν ως αποτέλεσμα να βυθιστώ σε σκέψεις και αισθήματα. Κάθε τραγούδι και ανάμνηση, κάθε κωλοτούμπα και μετάνιωμα που μίλησα σκληρά όταν/εκεί που δεν έπρεπε, κάθε σπάσιμο της μέσης και πείσμα να φέρω πάλι τη ζωή στα μέτρα και τα θέλω μου.

Από την βαθιά ενδοσκόπηση που με διακτίνησε η Αλεγκρία - βρε καθάρματα, έμαθα ότι στην Ελλάδα τη λέγατε κοροϊδευτικά "Αλε ρ γία", αληθεύει; - με ανέσυρε η Ρίκκι μπάζοντάς μας στα παρασκήνια. Πρέπει να σας ενημερώσω ότι η φωτογράφηση κατά τη διάρκεια του σόου απαγορεύεται διά ροπάλου, το ίδιο και στο backstage, αλλά βλέπετε τελικά το μέσον είναι διεθνής πρακτική. Τα φτερά και τα πούπουλα πλέον σε κρεμάστρες, οι παπουτσάρες των γελωτοποιών πεταμένες καταγής, οι χρωματιστοί προβολείς σβηστοί αλλά να καίνε ακόμα, οι περούκες με τις πούλιες σε καλάθια απλύτων πάνω σε αχόρταγα πλυντήρια 

Και δώστου, το Ξωτικό της Αλεγκρίας - παρεμπιπτόντως η Ρίκκι είναι όντως εξωτική με Πορτογαλική, Χαβάιαν και Γερμανική καταγωγή - να μας δείχνει πού γαζώνει, πού μαντάρει, πού σχεδιάζει και τα ολοδικά της αξεσουάρ...για εκείνες τις ειδικές στιγμές:)

 

Κάτι που μας είπε και μου φάνηκε παράξενο αρχικά, είναι ότι οι καλλιτέχνες βάφονται μόνοι τους πριν την παράσταση, δεν έχουν μακιγιέρ. Η Ρίκκι και οι άλλοι παλιοί τους δείχνουν τον τρόπο με το που μπαίνουν στην ομάδα, και ενώ αρχικά τους παίρνει κανά δίωρο ακολουθώντας τις αναλυτικές οδηγίες των καταλόγων, σιγά σιγά γίνεται εύκολη η ρουτίνα.

   

Ανεβοκατεβαίνοντας τους ορόφους και μπαινοβγαίνοντας σε καμαρίνια, είδαμε τους αρτίστες που λίγο πριν είχαν λευκά βαμμένα πρόσωπα και χρυσόσκονη στα μπράτσα, να έχουν μεταμορφωθεί σε νεαρά παιδιά, με γλυκά χαμόγελα και ντροπαλές χειραψίες όταν μας σύστηνε η Ρίκκι. Τα μπράτσα βέβαια, και μετά το ντεμακιγιάζ παραμένουν μπράτσα! Γνωρίσαμε και τις δύο 19χρονες Μογγολίτσες που μας είχαν κουφάνει πριν με τα-λυγίζω-τη-μέση-μου-σαν-πλέιμομπιλ-και-στηρίζομαι-στον-σβέρκο-της φιλενάδας-μου-άμα-γουστάρω! Τις ρώτησα με ύφος επιστημονικό αν έχουν οστά στο σώμα τους κι αυτές απάντησαν αμήχανα ότι και κόκαλα έχουν και όλα τα υπόλοιπα εσωτερικά όργανα. Απορώ πως δεν τους πετάχτηκαν τα τζίτζιλα απ' το στόμα ακόμα με τόσα τσαλακώματα.

Συνεχίσαμε με θαλάμους για μασάζ, κέντρα ελέγχου και το εστιατόριο που σιτίζονται καλλιτέχνες και τεχνικοί. Οργάνωση μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια.

Είμαι σίγουρος ότι την Ρίκκι θα την ξαναδώ κάπου/κάποτε κι ας μην ξέρει ούτε η ίδια που θα βρίσκεται σε έξι μήνες. Τις φορές που βρεθήκαμε εδώ στην Πόλη (θα την ξαναδώ για τελευταία φορά την ερχόμενη Κυριακή, πριν το τσίρκο μεταφερθεί σε άλλη πολιτεία) τα χνώτα μας έδειξαν να ταιριάζουν. Δεν είμαι εγώ τόσο χαριτωμένος, μάλλον συχνά μιλώ και άγαρμπα, ποτέ δεν το έκανε αυτό η γλυκομίλητη κοπέλα. Το θέμα είναι ότι και οι δυο μάλλον αναζητούμε ευκαιρίες να ξεφεύγουμε από την πραγματικότητα. Όσο κι αν απαιτεί κάποιες φορές να κάνουμε τα εναέρια κόλπα μας χωρίς κορδόνι ασφαλείας. Το ποθητό κέρδος αξίζει το ρίσκο. Αλεγκρίαααααα!

 

άι μωρή κουλέ

Είτε φτάσεις με τρένο στην Πόλη, είτε με λεωφορείο, είτε με ταξί από το αεροδρόμιο, κατά το έμπα σου στη Βυζαντινή Της μήτρα, δεν υπάρχει περίπτωση να μην περάσεις ξυστά από το Γεντικουλέ. Επταπύργιο σημαίνει στα Ελληνικά, μιας και ο Μωάμεθ Β' ο Πορθητής διέταξε να κατασκευαστεί στρατιωτικό θησαυροφυλάκιο - αργότερα μετετράπη σε φυλακές - χρησιμοποιώντας 4 από τους υφιστάμενους πύργους των Θεοδοσιανών Τειχών και προσθέτοντας άλλους τρεις μεγαλύτερους στο εσωτερικό. Γράφοντας παραπάνω για μήτρες, το αστεροειδές σχήμα της κάτοψης του κάστρου θα μπορούσε σουρεαλιστικά να παρομοιαστεί με γυναικείο κόλπο. Σαν να ακούω απ' το βάθος: Καλά ρε συ, από πότε έχεις να δεις μ....; Μια άλλη φορά θα μιλήσουμε και γι' αυτό, δεν είναι του παρόντος.

Θυμάστε που σας έγραψα παλαιότερα για το κάστρο Ρούμελι Χισαρί; Εεε, το Γεντικουλέ είναι ακόμα πιο παλιό. Αν και δεν έσφυζε ποτέ από ζωή και ευτυχία, δεν χτίστηκε μόνο προληπτικά και τελικά τζάμπα, όπως αυτό του Βοσπόρου. 

Η περιήγηση στο προαύλιο και στις πολεμίστρες των πύργων είναι η χαρά του παιδιού και ο φόβος του υψοκλανιάρη.

Όσο γι' αυτούς που γουστάρουν Ιντιάνα Τζόουνς καταστάσεις, δεν θα μείνουν επίσης παραπονεμένοι. Υποφωτισμένοι πέτρινοι διάδρομοι, στριφογυριστές σκάλες, σκοροφαγωμένα ικριώματα και μπουντρούμια ένα σωρό.

Μια βόλτα στο Γεντίκουλε θα σας θυμίσει και το ομώνυμο τραγούδι, του οποίου η τουρκική βερσιόν υπογραμμίζει (με φωσφοριζέ μαρκαδόρο) την απαισιότητα της συγκεκριμένης ψειρούς από τη μία, την καταπραϋντική επίδραση του ναργιλέ από την άλλη.

Ήταν καιρός να φεύγουμε όταν το όλο δραματικό σκηνικό, ήρθε να επιτείνει η απόπειρα αυτοκτονίας της αιωνόβιας (απ' το μυαλό μου το έβγαλα) χελώνας. Τί πας να κάνεις εκεί μωρή κουλέ!

εσείς πώς πέρασατε το καλοκαίρι του '12;

Εγώ κυρία, τα πέρασα πολύ πολύ ωραία αυτό το καλοκαίρι. Αν και η Μαμά μου (βλ. Ιστάνμπουλ) δε μ' άφησε να λείψω για πολύ από τα φουστάνια Της, και τα ωραία μου φαγιά τα έφαγα, και τα μουσεία μου τα επισκέφτηκα, και τις βουτιές μου τις έκανα. Πάντοτε κρατώντας τη μυτούλα μου όμως, είμαι και βουνίσιος, μην το ξεχνάτε αυτό καλέ κυρία. Το ταξιδάκι φέτος ξεκίνησε από την Αθηνούλα.  

Όσο ζούσα στην Ελλάδα, ποτέ δεν έτυχε να παρευρεθώ στην αλλαγή φρουράς των Ευζώνων του Παρλιαμέντου, ευκαιρία τώρα με μουσαφίρηδες από τα εξωτερικά, να μετρούμε αν όντως οι πιέτες στο πλισεδάκι είναι 400. Ως τα τώρα το έπαιρνα για συμβολισμό και μόνο. 

Μιλώντας για σύμβολα, έχετε πάει κυρία σε πιο όμορφο μουσείο από αυτό το Νέο της Ακρόπολης; Όλες οι Κόρες σφριγηλά κορμιά (από φάτσα βέβαια, λίγο αντρογυναίκες), ο Μοσχοφόρος σα ζωντανός, να θα κάνει και θα σου μιλήσει, τα ενημερωτικά βίντεο (και στο φουαγιέ και στον τελευταίο όροφο) εμπνευσμένα, οι Καρυάτιδες με κότσο περιτεχνότατο, Μετόπες και Ζωφόρος, σκαλισμένες με λεπτομέρεια που σε αφήνει άφωνο (ήθελα να γράψω "μαλάκα", αλλά θα μου μηδενίζατε την έκθεση κυρία, είστε και συντηρητικιά πανάθεμα σας). Η κλασική τέχνη μας άνοιξε την όρεξη και τσιμπήσαμε στο εστιατόριο του μουσείου. Φροντίζω δε, από την Δευτέρα Δημοτικού που με κυνήγησε ο κόκορας του παππού του Αγγελή και στην τρεχάλα απάνω έφαγα άσχημα τα γονατάκια μου, σε τακτά χρονικά διαστήματα να παίρνω την εκδίκηση μου. Ωραίος ήταν ο αλανιάρης με τις μακαρούνες, αλλά πριν τον μασήσω τον τυράννησα με βουτιές στην κρύα ντοματόσουπα, να μάθει αυτός άλλη φορά να τα βάζει με τον μάγκα του χωριού. Και μετά πήραμε το πλοίο...

Η Μύκονος κυρία είναι μια κούκλα! Να πάτε!

Το τί περιδρομιάσαμε, δεν περιγράφεται! Αλλά ας κάνω μια προσπάθεια, μπας και μου βάλετε καλύτερο βαθμό. Φάγαμε θάλασσα, τουτέστιν αχινό, που είναι ένα και το αυτό. Θάλασσα σε μορφή παχύρρευστη, πορτοκαλιά, στο Νικόλα στην Αγία Άννα της Παράγκας! Εκεί δοκιμάσαμε και τη Μόστρα, τη σπεσιαλιτέ του νησιού. Ο κιοφτές στο Μαεριό της Χώρας, είναι ο καλύτερος που έφαγα στη ζωή μου, αλήθεια! Το ριζότο με γαρίδες στην Ελιά φουλ στο ξύσμα, τύφλα να 'χουν οι τάρτες λεμονιού, γιάμμμμιιι!

 

Για όποιον έχει επισκεφτεί την Μύκονο και δεν του άρεσε για οποιονδήποτε λόγο, πάω πάσο. Γούστα είναι αυτά. Για τους υπόλοιπους όμως, που απλώς παίρνουν στα σοβαρά τις ζωντανές συνδέσεις του Star Channel από το Πάρανταϊς, μια δοκιμή θα σας πείσει. Οι ντόπιοι είναι χαμογελαστοί είτε αγοράζεις ένα νερό είτε πασμίνα Hermes, και αυτό κυρία λέγεται επαγγελματισμός. Η ανοχή στο διαφορετικό, ό,τι κι αν είναι αυτό, δεν ξέρω αν γίνεται μόνο για το κέρδος, που δεν το νομίζω, σου υπενθυμίζει ότι σκοπός των διακοπών είναι να χαλαρώσεις και να επιτρέψεις στο διπλανό σου να κάνει το ίδιο. Η ομορφιά των μονοπατιών που απ' τη μια μεριά λούζονται στο γαλαζοπράσινο Αιγαίο κι απ' την άλλη προφυλάσσονται με ξερολιθιές και φραγκοσταφυλιές είναι αναζωογονητική. Η Χώρα, με την πιο συμβατή στα ανθρώπινα μέτρα κλίμακα από όλα τα λιμάνια των Κυκλάδων, φρεσκοασβεστωμένη μέχρι το τελευταίο στηθαίο, απολαμβάνεται στο έπακρό της ακόμα και μονάχα καθισμένος σε ένα σκαλοπάτι. Προτεινόμενο πόστο: γωνία Ματογιάννι με Ενόπλων Δυνάμεων, απ' όπου περνά όλο το νησί πασαρέλα από μπροστά σου.

Και μετά είπαμε να αλλάξουμε νησί, τσουπ στη Σαντορίνη! Μακάρι να έλεγα τα ίδια και γι' αυτήν. Είχα να πάω 15 χρόνια. Θυμόμουν αχνά το δέος που τότε με πλημμύρισε όταν φτάναμε στον Αθηνιό, συμβατικό το πλοίο από το λιμάνι της Θεσσαλονίκης (ήταν η Δημητρούλα μήπως;) μετά από 21 ώρες σε κατάστρωμα και εμπριμέ σαλονάκια και μας έπεφτε το σαγόνι από την απόκοσμα μαυριδερή καλντέρα!

Καμιά δεκαριά φιλμ 36άρια είχα γεμίσει τότε, να τραβάω κάθε γωνιά των Φηρών και της Οίας, μπας και χορτάσω την απέραντη ομορφιά των υπόσκαφων και την αγριάδα του ηφαιστείου. Ήθελα να δείξω στη μαμά και τον μπαμπά, ότι το χαρτζιλίκι για τις πρώτες διακοπές μόνος με φίλους, επενδύθηκε σωστά. Από τότε άλλαξαν πολλά, δεν έμενα στον Βόθωνας τώρα, αλλά στην κόψη του κρατήρα, δεν έτρεχα στα Κου και στα Ενίγκμα με τους καγκουροπορτιέρηδες, αλλά έψαχνα για καλό ψαράκι, μεσολάβησαν και κάποια ταξίδια και με κάνανε δύσκολο και ξινομούρη. Η βιτρίνα, και μιλάω για τη θέα δεν άλλαξε. Είναι ακόμα φανταστική.

Αυτό που άλλαξε τώρα ή εγώ τουλάχιστον άργησα να ανοίξω τα γκαβάδια μου ή τρίτον, πλέον δεν αντέχω ούτε υποψία κοροϊδέματος:

• Κυρά μου! Τι να το κάνω το μπουκάλι το άδειο; Να το φάω; Άμα πουλάς νερά, υποχρεούσαι να έχεις και κάδο! Τα παράπονα και τη μίρλα σου στο δήμαρχο, στον τουρίστα ξεσπάς υστερικιά;
• Μπορούμε σας παρακαλώ να καθίσουμε εδώ; (εννοώντας το διπλανό μπαλκονάκι του ίδιου καταστήματος). Όχι η απάντηση! Θα της πέσει ο κώλος να μου φέρει τον φραπέ 2 βήματα παραπέρα. Βέβαια, όταν έσκασε η πολεοδομία ή κάτι τέτοιο, τους κάνανε τεμενάδες, οι γλείφτες!
• Στο ναυλωμένο λεωφορειάκι (όχι ΚΤΕΛ!) το οποίο είχαμε προπληρώσει 11 ευρώ / άτομο για να μας μεταφέρει στο ξενοδοχείο, μαζί με άλλους 20 νοματαίους, έπρεπε να υπομένουμε τα σεξιστικά και ρατσιστικά σχόλια του άξεστου αμόρφωτου οδηγού, ο οποίος βέβαιος για ότι μετέφερε αλλοδαπά ζώα, δεν έκλεισε το ρημάδι του σε όλη τη διαδρομή. 
• Να μιλήσω για τα περισσότερα μαγαζιά των Φηρών που τους έλλειπε κι από το στήσιμο και από τα προϊόντα στοιχειώδης καλαισθησία;
• Το αποκορύφωμα ήταν στο αεροδρόμιο, ήδη μπουχτισμένος απ' όλα και με τη μελαγχολία του τέλους των διακοπών,το τσόκαρο στα Duty Free! Όσο την άφηνα να κουτσομπολεύει με τις άλλες καρακάξες ήταν κουλ, όταν την ενόχλησα με μια ερώτηση που χρειαζόταν απλώς  μονολεκτική απάντηση, με κατακεραύνωσε με ματιά του θανάτου. Βοηθούσε βλέπετε κυρία και η γαλάζια σκιά με τη γραμμή του κορακιού. Κρατήθηκα κυρία αλήθεια και την έβρισα μόνο κόσμια. Όταν όμως ήρθε να μου ζητήσει αργότερα το λόγο στην ταράτσα, έναν σιχτίρ καφέ προσπάθησα ο άμοιρος κι εγώ να πιω και μου έκανε τον μορφασμό: σουφρώνω-την-σκατόφατσά-μου, δεν άντεξα καλέ κυρία! Την έχεσα πατόκορφα την σκρόφα! Μερικώς δικαιολογημένα, αλλά κυρίως αδίκως την στόλισα για όλην την κατάντια αυτού του υπέροχου νησιού. Για τις αρπαχτές, για τα τσιμεντένια μπουρδελάκια που έχτισαν παντού, για την αγένεια.

 

Για να είμαι δίκαιος όμως, βρήκαμε και πρόσχαρους ανθρώπους και χαμόγελα. Στην ταβέρνα της Κατίνας στο Αμμούδι, όπου φάγαμε απίθανη σκορπίνα στα κάρβουνα και ντοματοκεφτέδες & στο Ψαράκι στη Βλυχάδα, όπου ευχαριστηθήκαμε μύδια αχνιστά και μακαρονάδα με κωλοχτύπα. Ακόμα και στο τουριστάδικο Φανάρι στα Φηρά, φάγαμε νόστιμη λευκή μελιτζάνα και φάβα Σαντορινιά και ο εμφανώς μετανάστης σερβιτόρος, εξυπηρετικός όσο δεν παίρνει, έβγαλε ασπροπρόσωπο το νησί κι ας είχε γεννήθει ο ίδιος σε άλλη χώρα.

 

 

Για να τελειώνω κάπου εδώ κυρία, να βγω να παίξω και λιγάκι πριν φουντώσουν τα διαβάσματα, μπορεί τα σχολεία να ήτανε κλειστά όλο το καλοκαίρι, αλλά πολλά πράματα έμαθα στις διακοπές μου (και) φέτος. Σημασία δεν έχει να είσαι προικισμένος από τη φύση με ωραία πλούσια μαλλιά και να τα αφήνεις να ψειριάζουν, δυνατούς ώμους αλλά να καμπουριάζεις, κάτασπρα δόντια αλλά να κοιμάσαι χωρίς να τα βουρτσίζεις. Έξυπνος και πάντα χορτάτος θα είσαι όταν το νησί σου είναι κατάξερο, ανεμοδαρμένο, με παραλίες μια σταλιά, αλλά εσύ με σκληρή δουλειά, έξυπνο μάρκετινγκ, καλές υπηρεσίες και ανεκτικότητα στους φιλοξενούμενούς σου, που στο κάτω κάτω τα λεφτά τους θα σου δώσουν, πηγαίνεις μπροστά και αντέχεις στις δύσκολες και ανταγωνιστικές εποχές. Το απ' έξω από έξω μπέλα μπέλα κι από μέσα κατσιβέλα δεν περνάει πια, έτσι δεν είναι καλέ κυρία; Άντε και του χρόνου!