Μπιενάλε: Καπναποθήκη

Η περίοδος της 11ης Μπιενάλε της Κωνσταντινούπολης συνεχίζεται, με τους 3 χώρους που την φιλοξενούν, να δέχονται φιλότεχνους επισκέπτες απ' όλο τον κόσμο.

Στην Καπναποθήκη (Tütün Deposu) της οδού Lüleci Hendek, η έκθεση χωρίζεται σε 2 κτίρια. Ξεκινάς από το πρώτο όπου υπάρχουν έργα σε 3 ορόφους και περνάς στο διπλανό με έργα σε 2 ορόφους.

Θέλετε να πάρετε μια γεύση; Ορίστε:

φωτογραφίες

βίντεο









Πληροφορίες: Το εισιτήριο κοστίζει 10TL. Είναι ένα τρίπτυχο με το οποίο μπορείς να επισκεφτείς και τους 3 χώρους της Μπιενάλε. Ο κατάλογος της έκθεσης κοστίζει 2TL.

Σημείωση 1: Ζητώ συγνώμη από τους καλλιτέχνες που παρουσιάζω τα έργα τους, αφενός αποσπασματικά, αφετέρου χωρίς ονόματα και επεξηγήσεις, αλλά η επιδίωξη μου είναι απλώς να μεταφέρω την "ατμόσφαιρα" της μπιενάλε.
Σημείωση 2: Η μπιενάλε φιλοξενείται σε 3 κτίρια: Antrepo No.3, Καπναποθήκη, Σχολείο Φερίκιοϊ.

Ταταύλα Κεϊφί, μας είχαν λείψει

Άντε βρε παιδιά! Μαύρα μάτια κάναμε να σας δούμε επί σκηνής & μαύρα αυτιά να ακούσουμε τις ρεμπέτικες πενιές σας! Μετά από ένα θερινό διάλειμμα και κάποιες αλλαγές στη σύνθεση της ομάδας, οι Ταταύλα επέστρεψαν δριμύτεροι, "ξεσηκώνοντας κοινό και κριτικούς", όπως θα έλεγε και ο Παναγιώτης Τιμογιαννάκης!

Η σύνθεση του γκρουπ είναι η εξής:
Alper Tekin: Τραγούδι
Mamed Dzhafarov: Ακορντεόν
Χάρης Ρήγας: Μπουζούκι, Μπαγλαμαδάκι
Ceyhun Kaya: Κιθάρα, Μπουζούκι, Κλαρινέτο, Νταρμπούκα

Το πιστεύετε ότι πολλούς από τους σημερινούς μου φίλους τους γνώρισα σε βραδιά των παιδιών; Ή με κάποιους άλλους σφυρηλατήθηκε η σχέση μας χορεύοντας και τραγουδώντας μαζί; Υπάρχει και μια άλλη κατηγορία ατόμων (είναι πολλοί οι πιστοί φίλοι του γκρουπ), με τους οποίους βλεπόμαστε μόνο αυτές τις βραδιές και μετά χανόμαστε στον ωκεανό της Πόλης. Όπως και να 'χει πάντως, όποτε πιάνουν τα παιδιά τα όργανα, το κέφι ξεχειλίζει, αισθάνεσαι πότε χαρά, πότε μια γλυκιά μελαγχολία, που τη μοιράζεσαι με το διπλανό σου, όποιος κι αν είναι αυτός..

Η στέγη που φιλοξενεί τα παιδιά είναι το Badehane του Τουνέλ (στο τέρμα της Ιστικλάλ) και οι εμφανίσεις γίνονται κάθε Τρίτη, γύρω στις 22:00. Μάλλον όμως θα εμφανίζονται και αλλού, θα σας ενημερώσω άμεσα. Μακάρι στην επόμενη επίσκεψη σας να τους πετύχετε κι εσείς, για να δείτε και ν΄ακούσετε μόνοι σας ότι δεν υπερβάλλω καθόλου για το κέφι που σκορπούν. Άλλωστε το λέει και το όνομα τους!

Κάποιες φωτό τις έκλεψα από τη σελίδα τους στο Facebook.

Λαχματζούν; Last Year!

Μείνατε στο λαχματζούν εσείς; Χα, ας γελάσω!

Βρε 'σεις, ο κόσμος προοδεύει, νέες ιδέες κατεβαίνουν στα ευφάνταστα μυαλά των μαγείρων με σκοπό να γαργαλήσουν τις γευστικές μας χορδές.

Για παράδειγμα το πεϊματζούν, φτιαγμένο με την ίδια (περίπου) ζύμη με το λαχματζούν, αλλά με γέμιση τυρί (χωρίς κρέας). Συνήθως χρησιμοποιείται τυρί που λιώνει εύκολα, στην περίπτωση μου κασέρι. Κάποιες φορές νοστιμεύεται με πράσινα φυλλαράκια βοτάνων.

Για να είμαι ειλικρινής, προτιμώ το original "ματζούν", μιας και βρήκα μονότονη τη γεύση του τυρένιου διαδόχου. Καλά έκανε η καλή μου η Μαρία, η οποία κινήθηκε σε γνωστά λημέρια (λέγε με κιοφτέ).

Θα σπάσω Cuppa

Κυριακή σήμερα, αγαπημένη ημέρα τόσο για τους αργούς ρυθμούς της, όσο και για την ιεροτελεστία του Sunday brunch (που ως γνωστόν το ξέραμε και στο χωριό μου!).

Κίνησα για το Τζιχάνγκιρ, μιας και η όρεξη μου τραβούσε κάτι ναι μεν ευρωπαϊκό, όσον αφορά στο περιβάλλον, αλλά να μπορώ να γευτώ και καμιά τουρκολιχουδιά, έστω και "πειραγμένη". Δεν είχα καθίσει ποτέ στο Cuppa, αν και είναι ακουστό ιδιαίτερα για τους φρέσκους χυμούς του.

Από τον χρωματιστό κατάλογο, επέλεξα το ομώνυμο πρωινό, σερβιρισμένο σε μια ξύλινη τάβλα (ως συνήθως), με τα εξής περιεχόμενα:

• Τηγανητό αυγό σε σαγανάκι
  
• 3 είδη τυριών (λευκό, ανθότυρο, ψητό χαλούμι)
• Αγγούρι/Ντομάτα
• Ελιές
• Πέστο βασιλικού
• Γλυκό του κουταλιού σύκο
• Ψωμάκια (μαύρο, κουλούρι με σουσάμι, αφράτο με αρωματικά)
  
• Τσάι

Όλα ήταν γευστικά, το χαλούμι τριζάτο και αλμυρούτσικο και το πέστο φρεσκότατο. Αυτό όμως που "τα έσπαγε" ήταν το συκαλάκι! Η γλύκα του με απογείωσε και βρήκα μια πατέντα για να το απολαύσω στο έπακρον: Άλειψα το μαλακό ανθότυρο στο ψωμάκι μου και το περίχυσα με το αμαρτωλό γλυκό! Μμμμμμ!

Αφού έφαγα, μεταφέρθηκα σε άλλο τραπέζι, δίπλα στην ανοιχτή τζαμαρία, για το απαραίτητο (στο Τζιχάνγκιρ) people spotting. Cool νεαροί με sneakers σχεδιαστών, ανέμελες κοπελιές με χαλαρά πιασμένα τα μαλλιά να βγάζουν βόλτα τον σκύλο (ή το αντίστροφο), ξένους που δουλεύουν στην Πόλη να ψωνίζουν από τα ντελικατέσεν της γειτονιάς.

Τελείωσα το γευστικό μου ταξίδι με έναν φρεσκοστυμμένο χυμό καρότο/μήλο/παντζάρι, έτσι για να έχω την ψευδαίσθηση, ότι προσέχω το σώμα μου (βέβαια ο ναργιλές πάει φύσα ρούφα τράβα τονε!).