Βγήκαν τ' άπλυτα στον..ΣΚΑΪ

Άργησα να το πάρω πρέφα.

Στη ραδιοφωνική εκπομπή Ζωή.gr (05.05.2009), ο δημοσιογράφος Νίκος Βασιλάκος (παρουσιαστής της Ψηφιακής Ελλάδας της ΕΤ1) μιλά για το Angelis and the Istanbul.

Ακούστε το "επίμαχο" σημείο της εκπομπής, γύρω στο 16:30.

ΥΓ: Όχι, δεν έχω λύσει (ακόμα) το ζήτημα της επαναλειτουργίας της Σχολής της Χάλκης. Συγνώμη:(

Destination: Istanbul!

Το post στάλθηκε από τον μπλόγκερ Γιουνίπερους (Juniperoos)

Τι να πει κανείς για αυτήν την Πόλη. Χρόνια ήμουν προκατειλημμένος όσον αφορά το τι θα δω εκεί, αν θα περάσω καλά, να μη πάει τζάμπα το ταξίδι κλπ. Στα μέσα Αυγούστου όμως, έχοντας πολύ ταξιδιάρικη διάθεση και αυξημένη την αίσθηση της περιπέτειας, χωρίς ούτε να έχω κλείσει ξενοδοχείο, πήγα στον σταθμό και αγόρασα μια επιστροφή με το Φιλία Express.

Το τουρκικό τρένο που σε πάει στην Πόλη είναι καινούργιο και έχει όλες τις ανέσεις. Το ταξίδι άνετο εκτός από τα σύνορα όπου σε σηκώνουν συνεχώς για ελέγχους, οπότε και έπεσα για ύπνο μέχρι να ακούσω να φωνάζουν ‘ISTANBULLL’.

Πρώτη εντύπωση ήταν σαν να μην έχω φύγει από Ελλάδα! Η αμέσως επόμενη εντύπωση ήταν ότι πρόκειται για μια υπερσύγχρονη μεγαλούπολη με μια ξεχωριστή ενέργεια που δε συναντάς στις μητροπόλεις της ευρωπαϊκής δύσης. Με έναν οδηγό-χάρτη στο χέρι δεν άργησα να τακτοποιηθώ σε ένα ξενοδοχείο εκεί κοντά στο σταθμό, το οποίο παρεμπιπτόντως είχε και πολλούς Έλληνες. Τα παιδιά του ξενοδοχείου πολύ ευγενικά και εξυπηρετικά..

Έχοντας λίγο χρόνο στη διάθεση μου (μόνο 4 ημέρες) ξεχύθηκα στους δρόμους του Sultanahmet και του Beyoglu μέχρι το Taksim για να αφουγκραστώ τις μυρωδιές, τα χρώματα και τις αντιθέσεις που υπόσχονταν τουριστικοί οδηγοί αλλά και γνωστοί μου κατά καιρούς. Πράγματι δεν υπήρξε ούτε δευτερόλεπτο πλήξης, δυσαρέσκειας ή αρνητικής σκέψης. Ούτε καν κούρασης στα χιλιόμετρα πεζοπορίας! Έμεινα έκπληκτος με το μεγαλείο της Αγίας Σοφίας και τη θέα των διάσπαρτων τζαμιών όπως αυτό του Suleymaniye, γέλασα με τα παζάρια που έκανα στο Kapali Carsi και στην αιγυπτιακή αγορά, ήπια τους γευστικότερους ελληνικούς (τούρκικους εκεί) στα bazaar και στο Cukurkuma, ένιωσα τον παλμό της πόλης πρωί, βράδυ και ξημερώματα στον απέραντο πεζόδρομο της Istiklal και έζησα την ανεπανάληπτη εμπειρία των χαμάμ στα Cemberlitas και Cagaloglu (το 1ο πολύ καλύτερο)! Αυτό που γρήγορα κατάλαβα όμως ήταν ότι η Πόλη δεν είναι ξεχωριστή μόνο για την ομορφιά και την ιστορία της αλλά και για την απίστευτη ευγένεια, τη φιλικότητα και το καθαρό και χαρούμενο βλέμμα των κατοίκων της. Άσε που με το που άκουγαν για Έλληνα πάθαιναν έναν παροξυσμό αγάπης!!!

Έχοντας εισχωρήσει τελείως μέσα στο ρυθμό της Πόλης και νιώθοντας ότι ζω εκεί καιρό αλλά και ότι ταυτόχρονα δεν έχω δει τίποτα, έπρεπε να πάρω το ελληνικό τρένο της επιστροφής για τη Θεσσαλονίκη. Το τελευταίο λες και βγήκε από ταινία του ’70, ήταν μια ξεχωριστή εμπειρία από μόνη της. Πολύ παλιότερο από το αντίστοιχο τουρκικό τρένο αλλά πολύ πιο όμορφο και ατμοσφαιρικό (μια τρελή πλατφόρμα για μπύρες και κουβέντα στους διαδρόμους του και στα σύνορα!) ήταν ο καλύτερος επίλογος του ταξιδιού μου.

Το επόμενο πρωί βγήκα στο σταθμό της Θεσσαλονίκης και αντίκρισα τις στραβομουτσουνιασμένες φατσούλες των κατοίκων της. Το μυαλό μου όμως ήταν αλλού…

Διαβάστε το άρθρο στον "φυσικό του χώρο", μιας και αναρτήθηκε αρχικά στο ομώνυμο http://juniperoos.blogspot.com. Τον ευχαριστώ για το κοπλιμάν.

Καφάμ Γκιουζέλ!

Το κεφάλι μου είναι ωραίο, έτσι μεταφράζεται αυστηρά. Αυτό που εννοείς όμως, είναι κάτι μεταξύ του: έχω κάνει κεφάλι, έχω φτιαχτεί, είμαι ωραίος, μεράκλωσα κτλ κτλ.

Ε, αυτό έγινε όταν βρεθήκαμε τρεις καλοί φίλοι και το ρίξαμε λιγάκι έξω. Η όμορφη ταράτσα με τις λευκές ξύλινες καρέκλες είχε θέα στα φώτα της Πόλης.

Ξεκινήσαμε με τον αγαπημένο μεζέ του Σουάτ (τον φωνάζουμε και Sexy, δε θυμάμαι γιατί) το Deniz Börülce, που είναι κάτι σαν φύκια(!), που τα μαζεύουν από τη θάλασσα. Αν και έχω κάποιες αμφιβολίες για την προέλευση τους, ο Σουάτ επέμενε ότι ζουν μέσα στο νερό και όχι όπως ο δικός μας Κρίταμος στις αμμουδιές. Ο Έμρα δεν είχε άποψη.

Ακολούθησαν τυράκια, καβουροδαγκάνες (σουρίμι βέβαια), γαρίδες σαγανάκι, μελιτζανοσαλάτα, αλλά και αρνίσια καλαμάκια. Πίναμε ρακί. Γεμίζεις το στενό ποτηράκι ίσα με δυο δάχτυλα και προσθέτεις κρύο νερό και πάγο. Γεμίζεις πάντα, κι ένα δεύτερο ποτηράκι μόνο με νερό.

Η διάθεση μου στην αρχή της βραδιάς ήταν κακή (δυστυχώς, η ζωή δεν είναι πάντοτε ρόδινη). Η καλή παρέα όμως βοήθησε, ίσως να βοήθησε εδώ που τα λέμε και το ρακί. Ήπιαμε, φάγαμε, γελάσαμε. Κάναμε όμορφο κεφάλι, αυτό είναι σίγουρο..

Υπάρχει κι ένα ομώνυμο τραγούδι που στο ρεφρέν λέει:

• το κεφάλι μου είναι γκιουζέλ
• ο κόσμος είναι γκιουζέλ
• όλα είναι γκιουζέλ
• κι ΕΣΥ είσαι γκιουζέλ!

Ιφτάρ στην Προποντίδα

Ο ήλιος έδυε, τα μαγκάλια άρχισαν να καπνίζουν, τα σουτζούκια και τα κοτο-μπουτάκια τσιτσίριζαν στα κάρβουνα, τα τσαγερά σφύριζαν χαρούμενα, η σούπα σιγόβραζε στα γκαζάκια. Θέλετε κι άλλες γλαφυρές περιγραφές;

Όλα αυτά στα πάρκα της παραλίας της Πόλης, από τη μεριά της θάλασσας του Μαρμαρά, ή της Προποντίδας αν προτιμάτε. Το σπάσιμο της ημερήσιας νηστείας θέλει μεράκι..