τα πεσκέσια

Σκηνή Πρώτη: Ο Παναγιώτης με παίρνει τηλέφωνο και μου αναγγέλλει την εκατοστή τριακοστή πέμπτη επίσκεψή του στην Πόλη. Θα τον ακολουθήσει η γνωστή συμμορία: Γρηγόρης, Παύλος, Παντελής κι  ο  Βασίλης, που τον άφησα μωρό παιδί και τον ξανάβρα κοτζαμάν φοιτητή. Τί σου λείπει βρε Αγγελή για να σου φέρουμε; Έρχονται με το πολυμορφικό βανάκι του Αστυνόμου Σαΐνη, κι έχουν μπόλικο χώρο για καλαμπαλίκια. Λάδι έξτρα παρθένο και τσίπουρο Δραμινό, δεν κρατήθηκα να μην ζητήσω. Όσο κι αν ντράπηκα μετά.

Σκηνή Δεύτερη: Στο Pandespani η Σταυριανή βλέπει μια συνταγή και μουρμουρίζει κάτι ακατάληπτα. Δεν ξέρω αν είναι βρισιές ή προσευχές, αλλά με το βλέμμα της τρελής απειλεί "αυτό-εγώ-θα-το-κάνω!". Συκώτι που μαρινάρεται σε γάλα και συνοδεύεται με ζεματισμένο σπανάκι και κρεμμύδι.  Το Pandespani το ανακάλυψα τυχαία πριν κανά εξάμηνο και από τότε το διαβάζω φανατικά ,με λιγούρα για τα φαγητά και το κελαρυστό γράψιμο. Ευτυχώς η χρυσοχέρα συγκάτοικος προχωρά και στην υλοποίηση των εμπνευσμένων συνταγών. Πότε κατά γράμμα και πότε με απιστίες που θα μπορούσαν να επισύρουν ακόμα και την ποινή του λιθοβολισμού!

Σκηνή Τρίτη: Ο μπαμπάς της Σταυριανής έρχεται στην Πόλη να δει την Πριγκηπέσσα του. Τη βλέπει την καλή του, αλλά βλέπει μαζί και τα φιντάνια του Ταρλάμπασι (ήταν πριν μετακομίσουμε). Για φυλαχτό μας αφήνει ανθό αλατιού μαζεμένο από το Τηγάνι στη Μάνη.
 

Σκηνή Τέταρτη: Ο Κώστας θέλει να πάει στην Τεχεράνη. Θέλει να πάει στην Τεχεράνη με τρένο. Στην Τεχεράνη με τρένο από την Αθήνα! Η διαδρομή ως αλληλουχία τοπωνυμίων μεν, ακούγεται μαγευτική: Αθήνα - Θεσσαλονίκη - Ιστάνμπουλ - Βαν - Κάπου αλλού που ξέχασα - Τεχράν.  Ως διάρκεια δε, οι 4-5 ημέρες μου προκαλούν ίλιγγο! Πετάγομαι μια βδομάδα πριν στο Σίρκετζι για να του αγοράσω  εισιτήρια για το μοναδικό εβδομαδιαίο δρομολόγιο από το Χαϊντάρπασα. Δασκαλεμένος από την Φατμέ για το καφετί φετίχ μου, καταφτάνει παραφορτωμένος με μπαγάζια και έναν κουβά Μερέντα!

Σκηνή Πέμπτη: Φίλοι της Σταυριανής από την Καρδίτσα, χαρωποί ζαχαροπλάστες όλοι τους, θέλοντας να την ευχαριστήσουν που τους δείχνει τις αλήθειες της Πόλης, τη γεμίζουν με εργολάβους, αμυγδαλωτά και Θεσσαλικά κρασιά! Τελικά, το επάγγελμα που ακολουθείς δεν είναι τυχαίο! Εγώ  πάλι, κάνω κωλοτούμπες για την πορτοκαλόπιτα!

Σκηνή Έκτη: Παναγιώτης και Τζένη, φορτωμένοι με ένα κουτί κρουασανάκια - γεμιστά με κρέμα ζαχαροπλαστικής και γλυκό βύσσινο - κι άλλα πολλά αρτοσκευάσματα από τον ωραίο φούρνο στην Καβάλα, χτυπούν το κουδούνι! Τα σιροπιαστά βομβίδια πάνε ασορτί με τη γλύκα του ζεύγους!

Σκηνή Έβδομη: Ο Ιμάμης, η Λένα κι η Μαρία είναι κλασικοί Έλληνες, όσον αφορά στην ανοιχτοχεριά τους. Τώρα που το σκέφτομαι, μόνο σ' αυτό είναι κλασικοί και γι' αυτό τους  αγαπώ! Πως και πως τους περιμένω κάθε φορά  να ξαναέρθουν. Το τελευταίο δωράκι τους, ένα ροζ μπλουζάκι:) Η Μελίνα από την άλλη, σκέφτεται ότι το αγιάζι καταφτάνει σιγά σιγά στην Πόλη και  για να με κρατά ζεστό, μου φέρνει μια design ζακέτα από την Ξάνθη.

Η ταινία "Τα Πεσκέσια" θα μπορούσε να είχε κι άλλες 1.000 σκηνές ακόμα. Η Πόλη έχει τα πάντα ή σχεδόν τα πάντα, να φας, να πιεις, να απολαύσεις. Δεν είναι ότι δεν το γνωρίζουν αυτό οι φίλοι μας. Μας έρχονται φορτωμένοι όμως, επειδή μας αγαπούν και ακολουθούν το Οθωμανικό πρωτόκολλο, σύμφωνα με το οποίο οι Ευρωπαίοι πρέσβεις κατά την επίσκεψή τους στον Σουλτάνο, του κουβαλούσαν δώρα αξίας. Όχι, όχι, δεν αυτοχρίστηκα Παντισάχ, απλώς μια αλληγορία κάνω.

Το ποστ έχει σκοπό να εκφράσει την ευγνωμοσύνη μου σε όλους εσάς που στριμώξατε τα ρούχα στη βαλίτσα για να χώσετε το κατιτίς σας. Ένα σουβενίρ από την πατρίδα, άλλες φορές φαγώσιμο επειδή με λυπάστε που 'μαι σαν παιδί της Μπιάφρας, άλλες φορές ένα βιβλίο Οθωμανικής Ιστορίας, άλλοτε τη διεύθυνση ενός ωραίου μπλογκ. Θέλω να γίνει σαφές οτι δεν το κάνω θέμα για να μου φέρετε κι άλλα, και φυσικά ούτε για να αισθανθείτε άσχημα εσείς που ήρθατε με άδεια χέρια (φτου σας!). Και τώρα επιτρέψτε μου, πάω να βάλω τα πεσκέσια στο κελάρι.

το μυστήριο του χαμένου καρπουζιού

Το post επιμελήθηκε η Σταυριανή Ζ. Με αυτήν την ιστορία μυστηρίου εγκαινιάζεται η νέα κατηγορία αναρτήσεων "Σταυριανιστάν", που θα αποτελεί το προσωπικό της μπουντουάρ στο Angelis and the Istanbul. Ήδη στα συρτάρια του, μπορείτε να ψαχουλέψετε τα κραγιόν και τις πούδρες που φόρεσε κατά καιρούς. Αααα, και το ψαλιδάκι που γυρίζει τις βλεφαρίδες της.

 

1 πρωινό σαν όλα τ’άλλα φαινόταν κι αυτό. Ξύπνημα στις 2 μμ, ο ίδιος καφές μέχρι τις 7, και γύρω στις 8 σπαγγέτι με σκόρδο και βασιλικό, τα μακαρόνια των φτωχών, αλλά και των τυχοδιωκτών τώρα τελευταία μαθαίνω. Το καλοκαίρι στο Ταρλάμπασι είχε αυτήν ακριβώς τη γεύση και για τους 2.

Κάπου μεταξύ 5-10 μμ, θα έβγαινε, θα φορούσε το ειδικά αγορασμένο φόρεμα για τα καθημερινά ψώνια στο γραφικό μπακάλικο του Τσαΐλάκ σοκάκ, αφού πρώτα βεβαιωνόταν ότι το ημίγυμνο ρεμάλι με το οποίο συγκατοικεί δεν θέλει γαριδάκια. Αφού έβγαινε πια στο δρόμο, θα προσπερνούσε τον ύποπτο τύπο που υποτίθεται ότι έχει εργαστήριο με χαντρόματα, αλλά είναι σίγουρη ότι είναι έμπορος ναρκωτικών, και θα βρισκόταν μπροστά από 1 λόφο με ηλιοσπορόφλουδα που με τους κόπους 1 ολόκληρου απογεύματος θα είχαν δημιουργήσει οι κοκέτες του σοκακιού! Στέκεται στο κατώφλι. 1 εξεταστική ματιά αυτές, 10 αυτή!

Στη συνέχεια ο μυτζηθρίλος, αλλά ευγενέστατος κυρ-μπακάλης, θα ίσιωνε το παπιόν του - αν είχε - για να δεχτεί την ξένη πελάτισσα με τα πιο επίσημα τούρκικά του, πιστεύοντας μέσα του βαθειά ότι μιλάει αγγλικά, ή τέλοσπάντων 1 ξένη γλώσσα.1 πακέτο τσιγάρα, γαριδάκια και σόδες με γεύση φράουλα, ντομάτες, κρεμμύδια, μαΐντανός και φυσικά 1 τεράστιο καρπούζι, έμπειρα χουφτιασμένο από τα χεράκια του. «Αχ, μα είναι βαριά τα ψώνια, θα σας στείλω εγώ το καρπούζι με το παιδί τoυ γείτονα! ». «Μα όχι κυρ-μπακάλη δε χρειάζεται», «Μα σας παρακαλώ», επέμεινε εκείνος.

Περίμεναν με τον συγκάτοικο όλο το βράδυ να έρθει το καρπούζι. Ξημέρωσε, αλλά ούτε 1 καρπούζι έξω απ’την πόρτα. Πέρασαν 2 ολόκληρες μέρες, κι ακόμα να εμφανιστεί. Πριν τους σκοτώσει η αγωνία, αποφάσισαν να πάει ξανά εκείνη στον κυρ-μπακάλη, τον άνθρωπο που το είδε τελευταία φορά. «ΔΕΝ ΗΡΘΕ;!!!», ρώτησε έντρομα εκείνος, ξεχνώντας να μιλήσει στα ξένα αυτή τη φορά. Κάλεσε το τσιράκι για να το ανακρίνει, «Πού είναι το καρπούζι ουλάν;», πλέον μιλούσε καθαρά τούρκικα. «Μα το παρέδωσα», είπε ξεψυχισμένα το τσιράκι. Η ξένη όμως επέμεινε ότι δεν το ξαναείδε από κείνη τη μέρα. «Μα το παρέλαβε 1 άλλη κυρία», κλαίγοντας σχεδόν το τσιράκι. «Μα πώς είναι δυνατόν», είπε με πληγωμένο εγωισμό η ξένη. «Είμαι η μόνη γυναίκα του σπιτιού, να πάρει!»

Το μυστήριο του χαμένου καρπουζιού δεν άργησε να λυθεί, χάρη στις εύστοχες ερωτήσεις της τετραπέρατης ξένης. Το τσιράκι είχε παραδώσει τον πολυπόθητο καρπό σε λάθος χέρια. Μόλις λίγες μέρες πριν, στο ισόγειο διαμέρισμα του κτιρίου των ηρώων είχε εγκατασταθεί μια 10000μελής οικογένεια Ιρανών. Την ημέρα της αγοράς του καρπουζιού, το τσιράκι χτύπησε τη λάθος πόρτα κι οι Ιρανοί γείτονες δέχτηκαν το ξαφνικό καρπούζι που τους δόθηκε από 1 άγνωστο και χωρίς περιττές απορίες.

Για σκεφτείτε το... Χτυπάνε 1 μέρα την πόρτα σας, κι 1 άγνωστος σας δίνει 1 καρπούζι. Και καλά, αυτός μπορεί να είναι τσιράκι και να έχει κάνει λάθος στον όροφο, ΕΣΕΙΣ;

Ας μη κοροϊδευόμαστε... Δεν υπάρχει θεός που να χαρίζει καρπούζια στο Ταρλάμπασι!
Εκεί, όλα είναι αποτέλεσμα κάποιου μοιραίου λάθους...

Linux: μια αποτυχημένη απόπειρα

 

Το χαμόγελο του Ιμαμη μου εξέπεμψε τρομερή σιγουριά. "Μην ανησυχείς ρε μπαγάσα, να δείς που το μικράκι σου θα πετάει με τα Linux!" προσθέτει, και είμαι έτοιμος να τον αγκαλιάσω. Κρατιέμαι για να μη ξεστομίσω: "Αλήθεια γιατρέ;"

 

Πριν καναδυό βδομάδες, το Asus μου πάλι αρρώστησε. Δεν το κατηγορώ το καημενούλι, εδώ και δυο χρόνια, το έχω λιώσει! Αποτελεί τα headquarters του Angelis and the Istanbul. Όλα τα ποστ γράφονται στο λευκό του πληκτρολόγιο, όλες οι φωτογραφίες επεξεργάζονται στη δεκάρα οθόνη του, όλα τα ψαξίματα για καινούρια κεμπαμπτσίδικα και προγράμματα εκδηλώσεων τα εκτελεί αγόγγυστα. Επίσης, αποτελεί το κέντρο επικοινωνίας με όλους εσάς, για να αλλάζουμε εντυπώσεις, μυστικά και φιλοφρονήσεις. Skype για να μιλώ με τους ανθρώπους μου στην Ελλάδα και ολόκληρο τον κόσμο και να αισθάνομαι λιγότερες ενοχές που τους παράτησα για τα νάζια της τσαπερδόνας-Πόλης. Εντάξει, είναι κι εκείνα τα "φιλολογικά" websites, που επισκέπτομαι αραιά και που, για να μη μένω πίσω στο κοινωνικό γίγνεσθαι της εποχής:) Πολύ θέλει να τα φτύσει το κακόμοιρο;

Για καλή μου τύχη, ο Ιμάμης κουβαλά πάντα μαζί του το κουτί πρώτων βοηθειών. Ιαματικούς drivers για κάρτες γραφικών, θαυματουργά προγραμματάκια για προστασία από ιούς, έμπλαστρα για τα επαναλαμβανόμενα restart και φυσικά USB στικάκι με τον οδηγό εγκατάστασης Linux. Για όποιον δεν σκαμπάζει απ' αυτά, τα Linux είναι ένα λειτουργικό σύστημα, το αντίπαλο δέος των Microsoft Windows. Ο Ιμάμης ως μεγάλος φαν τους, με έψηνε εδώ και καιρό να κάνω την μετάβαση στον "ελεύθερο" κόσμο τους. Οι όποιες αναστολές μου, εξανεμίστηκαν όταν το Asus  κατέρρευσε και πάλι, μια ημέρα μετά την άφιξη του χρυσοδάχτυλου φίλου, στις αρχές του μήνα. Για να μην κλειστούμε στο σπίτι, η εγχείρηση / επιδιόρθωση ορίστηκε να λάβει χώρα στα τραπεζάκια του Lambo στο Nevizade, δίπλα στην ψαραγορά του Μπέιογλου.

Η επέμβαση πέτυχε! Τα συγχαρητήρια πήγαν σύννεφο, τα φακελάκι όμως δεν το δέχτηκε ο αδιάφθορος Ιμάμης. Αντίθετα, ρουφώντας λίγο παγωμένο ρακί μου εγκατέστησε όλo τo χρειαζούμενo software για να κάνω τη δουλειά μου. Πώς όμως μαζεύεις χρωματιστά όστρακα και γυαλιστερές πετρούλες από την αμμουδιά και με το που τις πας στο σπίτι σου, χάνουν κάθε ίχνος  ομορφιάς, έτσι έγινε και τώρα. Οι διαφορές στον τρόπο εγκατάστασης νέων προγραμμάτων απ' ότι στα Windows, μερικές εφαρμογές που δεν τρέχουν στα Linux και η εν γένη διαφορετική φιλοσοφία τους, μου κόψαν την χαρά. Πιθανότατα, αν διέθετα περισσότερο χρόνο θα τα συνήθιζα, αλλά το κύριο χαρακτηριστικό μου - για όσους με γνωρίζετε - είναι ότι τα θέλω όλα ΤΩΡΑ! Μέχρι το βράδυ, έβαλα την ουρά στα σκέλια και επανεγκατέστησα τα παλιοWindows, αποδεχόμενος την ήττα μου.

Ξέρετε ποιό θα μπορούσε να είναι το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας, ε; Η εγχείρηση πέτυχε, ο ασθενής απεβίωσε.

η Λίλα, η Μαρία και η Meyra

Το post για το πρωινό στο Meyra Cafe επιμελήθηκε η Λίλα Π.

 

Το πρωινό που πήραμε εμείς λεγόταν Μeyra και έκανε 22 λίρες. Είχε και αρκετά άλλα, diet, αγγλικό, αυστριακό κλπ, επίσης είχε διάφορες ομελέτες και τοστ. Εμείς είχαμε πάρει και ένα τοστ με κασέρι και σουτζούκ, φαίνεται στην φωτό πάνω αριστερά (εκ των υστέρων, το βρήκαμε περιττό, γιατί το πρωινό ήταν υπεραρκετό για 2 άτομα, αλλά ως βόδια που είμαστε, το φάγαμε κι αυτό - πολύ νόστιμο!).

Λοιπόν, όπως θα δεις και στη φωτό είχε ντομάτα (ξεφλουδισμένη μάλιστα), αγγουράκι και πιπεριές, φέτα και σαλάμι, ελιές, πιπεριές Φλωρίνης, δύο είδη μαρμελάδας (μπορεί να ήταν και γλυκό του κουταλιού, φράουλα και μάλλον κυδώνι), καϊμάκι και βούτυρο, μερέντα και δύο αυγά (στο πρωινό τα έχει porched με σπαράγγια, αλλά εμείς ζητήσαμε και μας τα έφεραν τηγανητά).

Επίσης, είχε ένα πανεράκι με ψωμί (λευκή και μαύρη μπαγκέτα) και μας έφεραν και άλλο ένα πιατάκι με δυο τσουρεκοειδή - αυτά με το σουσάμι πάνω - ψωμάκια. Tο πρωινό συνοδευόταν από φρέσκο χυμό πορτοκάλι (προσωπικά όχι πολύ του γούστου μου γιατί είχε αρκετή πούλπα) και τσάι. Μαζί με το τοστ δώσαμε 32 λίρες σύνολο.

Σχόλιο δικό μου: Καλή χώνεψη Λιλάκι!