Ωραίο το συνολάκι σας κύριε Πρόξενε

Κάθε φορά που περνώ κοντά από το Βρετανικό Προξενείο της Πόλης, σφίγγεται λιγάκι το στομάχι μου. Το Νοέμβριο του 2003, λίγους μήνες αφού επέστρεψα στην Ελλάδα, ύστερα από ένα ευτυχισμένο και απολύτως ήρεμο τρίμηνο στην Πόλη, ένα αυτοκίνητο παγιδευμένο με εκρηκτικά εξερράγη, έξω από το Προξενείο, με αποτέλεσμα να χαθούν δεκάδες ζωές και να σημειωθούν σοβαρές υλικές καταστροφές στην ευρύτερη περιοχή.

Η πρόσκληση φίλων για ένα fashion party στον κήπο του Προξενείου, ήταν η ιδανική ευκαιρία για να καταπολεμήσω τη φοβία μου. Η τουρκική εταιρία Tabe Kiyamet, που σχεδιάζει ρούχα, καπέλα, παπούτσια, κοσμήματα κι αξεσουάρ, συμπλήρωσε τον πρώτο χρόνο παρουσίας της στο χώρο της Τουρκικής μόδας και αποφάσισε να το γιορτάσει με πανηγυρικό τρόπο.

Ένα ωραίο απογευματινό πάρτυ με καλεσμένους όλους τους fashionistas ( στο χωριό μου, τους λέγαμε αλλιώς) της Πόλης.

 

 Από τον πράσινο χλοοτάπητα παρέλασαν καπέλα με φτερά, εξώπλατα φορέματα και (για κακή τους τύχη) 12ποντες γόβες. 

Η βροχή πάντως,  δε έκανε την χάρη στους στυλιζαρισμένους καλεσμένους, οι οποίοι κατέφυγαν στις γιγαντοομπρέλες του κήπου.

Κάποιοι όμως (ονόματα δε λέμε), που δε φοβούνται τη βροχή, άδραξαν την ευκαιρία και πήραν εργολαβία τα μπριός με τόνο και καλαμπόκι (οι γύφτοι, ούτε λίγο σολωμό δεν μας τράταραν) και τα λευκά κρασιά, που έμειναν αφύλαχτα στα τραπεζάκια. Χεχεχεχε!

Βέβαια, επειδή η βροχή δεν έλεγε να σταματήσει, δειλά δειλά στην αρχή και θαρραλέα μετά, άρχισαν να βγαίνουν ένας-ένας έξω από τις ομπρέλες σαν τα σαλιγκάρια και να χορεύουν μανιασμένα, με τις (άθλιες ομολογουμένως) μουσικές ντίσκο και 80's σαβουρών. 

 Μ' αυτά και μ' εκείνα πάντως, μάλλον το ξεπέρασα το τραύμα, ευχόμενος (σοβαρά τώρα) να μην συμβεί τίποτε κακό, ποτέ ξανά στην Πόλη.

μια Ελληνίδα στο χαρέμι

Ελάτε τώρα, παραδεχτείτε το! Πάντοτε δεν θέλατε να αράξετε σε ένα βουνό από μαξιλάρες με φούντες στη μπορντούρα, περιτριγυρισμένοι από ουρί του παραδείσου, με φλουριά στο μπούστο, χρυσά σιρίτια στα μπουτάκια και πασούμια με γυριστές μύτες; 

Βέβαια, αν και από την αρχή σας έκοψα τον βήχα, λέω να μαλακώσω λιγάκι και να σας δώσω μια ιδέα για τρυφηλές οθωμανικές απολαύσεις (μην πάει ο νους σας στο κακό!). Ανακάλυψα το Nostaljik GİYÇEK, ένα φωτογραφικό στούντιο, το οποίο αναλαμβάνει να σε φωτογραφίσει ως Πασά, Γενίτσαρο, Βεζυροπούλα,  Οδαλίσκη κτλ. Τα ρούχα, τα αξεσουάρ και τα κοσμήματα τα διαλέγεις από τη (μάλλον φτωχή) συλλογή του, 35 κοστουμιών.

Το στούντιο φιλοξενείται σ΄έναν χώρο του αρχοντικού Ντοάν Απαρτμάν, που μακάρι να με αξιώσει ο Αλλάχ να μείνω κάποτε, σε ένα από τα πανάκριβα, ψηλοτάβανα, με θέα διαμερίσματά του. Το κόστος της φωτογράφησης ξεκινά από 59TL για το πρώτο πρόσωπο που εμφανίζεται στο καρέ, με προσαύξηση 20ΤL για κάθε επιπλέον άτομο. Οι φωτογραφίες, αφού τραβηχτούν, μπορούν να επεξεργαστούν χρωματικά και να τους προστεθούν εφέ. 

Όσο κι αν τα κοστούμια φαίνονται "βιοτεχνίας" και το ντεκόρ σχεδόν ανύπαρκτο (ωραίο δεν θα ήταν π.χ. να ξάπλωνες δίπλα σε μια χαβούζα με χανουμάκια που πιτσιλιούνται;) μια τέτοια συλλογή φωτογραφιών, σίγουρα αποτελεί ένα πρωτότυπο σουβενίρ από την Πόλη!

μόντερν πρωινό

Το Istanbul Modern είναι ένα από τα μουσεία που περιλαμβάνεται τα τελευταία χρόνια, στο πρόγραμμα πολλών Ελλήνων επισκεπτών. Είναι η ανάγκη μάλλον, να ξεφύγουν από τη νόστιμη (αλλά λίγο βαριά) τούρτα, με κρέμα Αγιά Σοφιάς / Μπλε Τζαμιού & Τοπ Καπί, κερασάκι στην κορυφή  το Ντολμά Μπαχτσέ και όλα αυτά να κάθονται στο λασπωμένο παντεσπάνι του Καπαλί Τσαρσί.

Και αφού περιηγηθούν ανάμεσα στα εκθέματα, ένας - ένας βγαίνει από το πωλητήριο και κάνει ένα "Αααααα! Τι θέα είν' αυτή!" και στρογγυλοκάθεται σ' ένα τραπέζι της βεράντας. 

 

Αφού χόρτασαν η ψυχή και το μυαλό, σειρά τώρα έχουν μάτι και στομάχι.

Για να ξέρετε τί να περιμένετε, ο κατάλογος διαθέτει διεθνείς συνταγές, με λίγες τουρκικές γεύσεις, σε τιμές τσιμπημένες, όχι όμως όσο σε ένα αντίστοιχο μέρος στο Κολωνάκι. Για τους πρωινούς τύπους  ή για το παρεΐστικο πρωινό του Σαββατοκύριακου, υπάρχει ανάλογη πρόβλεψη. 

 

Εκεί πηγαίνω του φίλους που μου κράζουν την Πόλη, ως απολίτιστη, μπας-κλας Ανατολή...βουλώνοντάς τους το στόμα, μεταφορικά και κυριολεκτικά!

300 ιστορίες

Σαν χθες δεν ήταν που το κοντέρ κατέγραψε τις 100 πρώτες ιστορίες; Κάτι βουτιές μετά (σε θάλασσες και λαδερά) και τσουπ να 'σου στα 200. Εεεε, πολύ θέλει νομίζεις, όταν μεθοκοπάς και τρεκλίζεις στα καλντερίμια, να φτάσεις γρήγορα και στα 300; Ευχαριστώ για την ανοχή σας στις μπαρούφες / υπερβολές (ποτέ όμως ψέμματα!) / φανφάρες / ξερολιάσεις μου. Σας αφιερώνω υπερκορεσμένες - λόγω του ρακιού & της καλής παρέας- αναμνήσεις, από μια βραδυνή βαρκάδα στον Βόσπορο με ένα τρεχαντήρι.

 

 

Ειδική μνεία οφείλω στο Γρηγόρη, έναν όχι και τόσο δεινό ιστιοπλόο, αλλά σίγουρα από τους πιο γλυκούς και ευγενικούς ανθρώπους που μου γνώρισε η Πόλη.