η Μαρία η Κυπραία

Κρίμα.
Η καλή μου φίλη η Μαρία, τελείωσε το μεταπτυχιακό της στην Πόλη και επέστρεψε στην πατρίδα της τη Λάρνακα. Γνωριστήκαμε στο ξεκάρφωτο, στο Πανεπιστήμιο Bilgi όπου σπούδαζε και όσο κι αν φαινομενικά δεν είχαμε πολλά κοινά, όσο κι αν εγώ είμαι ένα στρυφνό γεροντοπαλίκαρο και το Μαράκι σφύζει από νιάτα και ζωντάνια, όσο κι αν τα προγράμματά μας ήταν ασύμβατα, συνδεθήκαμε στενά από την πρώτη στιγμή, αλληλοβοηθιόμασταν και χαχανίζαμε με την πρώτη ευκαιρία. Και τι δεν κάναμε μαζί! Την έβαλα να ποζάρει με τον Νασρεντίν Χότζα και το γαϊδαράκο του,

 

την έσυρα μαζί μου για σκανδιναβικό πρωινό κι όταν μου κρύωσε την τύλιξα με τη ριγέ ζακέτα,

την μπούκωσα με μπουριάν κεμπάπ κι ας της έπεσε λίγο βαρύ,

 

την τάισα πιαζ κι ας μην αγαπάει τα φασόλια,

γιορτάσαμε τα Χριστούγεννα παρέα, ως μετανάστες που τους κυριεύει ο νόστος,

προϋπαντήσαμε παρέα το 2010, με αφράτους κουραμπιέδες από τα χεράκια της,

μου έστειλε ανταπόκριση από την καυτή έδρα της Μπεσίκτας,

βγήκε για καλλιτεχνικό ρεπορτάζ σε γκαλερί,

γνωρίσαμε μαζί ενδιαφέροντες ανθρώπους,

προκαλέσαμε την τύχη μας, δοκιμάζοντας "νέες γεύσεις".

Όλα αυτά όμως πάνε, πετάξανε..η Μαρία έχει φύγει πια. Δεν θα την ξαναπάρω αγουροξυπνημένος με το στομάχι να γουργουρίζει, να πάμε παρέα στο κατώι που μου σφυρίξανε για μασαμπούκες. Θα τη θυμάμαι να μαζεύει τα τελευταία αμανάτια της από το χωλ μου, πριν το σκάσει για το Νησί.

Από τα ηχεία που μου χάρισε για το ξεψυχισμένο μου νετμπούκι,

ακούω ξανά και ξανά στη διαπασών:

Προσπαθώ να δω μόνο το θετικό της ιστορίας, την καλή μου τύχη, που γνώρισα αυτήν την ψυχούλα. Τη δυναμικιά Κυπραιοπούλα, που τόσο απολάμβανα να την ακούω να μιλάει κελαρυστά με τους γονείς της, την εκκολαπτόμενη δικηγορίνα, που με τόσο CSI που έχει δει, πάει ντογρού για ντίστρικτ ατέρνεϊ! Φιλούθκια Μαράκι μου!

το ρυζόγαλο και το πιλάφι

Το post επιμελήθηκε η Μαριάνθη Α. Μοιράζεται μαζί μας τις εντυπώσεις της από το φαγοπότι  που έκαναν με τον Κωνστατντίνο Χ. στην Πόλη, το οποίο θα θυμούνται για καιρό.

 

Την τελευταία μέρα της περιπλάνησής μας στην Ιστανμπούλ περάσαμε στην ανατολική πλευρά αναζητώντας τι άλλο; την ανατολίτικη κουζίνα!

Η κουζίνα της Πόλης είχε ήδη κερδίσει τις καρδιές και τους ουρανίσκους μας, αλλά το Niyazibey ήταν μια αναπάντεχη γευστική εμπειρία. Δεν ξεχνώ το τραγανιστό perde pilav, το περιχυμένο με καυτό βούτυρο döner kebab και τους πάσης φύσεως γευστικότατους περιπλανώμενους μεζέδες που γέμιζαν διαρκώς τα πιάτα μας μέχρι τελικής πτώσεως.

Αυτή η τελευταία ήρθε με ένα τεράστιο ζεστό ρυζόγαλο συνοδευόμενο από μια παρόμοιων διαστάσεων παγωμένη μπάλα παγωτού καϊμάκι.

Η περιποίηση ήταν άψογη και οι τιμές παραπάνω από καλές για την ποσότητα και την ποιότητα του φαγητού (πληρώσαμε 30 λίρες το άτομο, αλλά δεν αρνηθήκαμε ούτε μία προσφορά μεζέ από τους σερβιτόρους...). Εκείνο, πάντως, που έβαλε το Niyazibey στις καρδιές μας ήταν η αίσθηση πως απολαύσαμε μια πανδαισία ανατολίτικων λιχουδιών σε ένα ήρεμο εστιατόριο με ντόπιους κατά βάση θαμώνες κάπου στην Ιστανμπούλ των 13 εκατομμυρίων κατοίκων...

καί γκόμενά μου καί γιαγιά μου

Πάει ο Αγγελής, σάλταρε! Τι βλάσφημος είναι αυτός ο τίτλος και γιατί μας κοτσάρει φαρδιά πλατιά την παραστρατημένη κορασίδα  Γκάγκα; Κι όμως, η Τουρκική πρόταση "Istanbul hem kız arkadaşım, hem ninem", έτσι μεταφράζεται. "Και λοιπόν;" θα μου πείτε. Έχουμε και λέμε, το μηνιαίο τουρκικό περιοδικό Tempo, στο τεύχος Οκτωβρίου (με εξώφυλλο την τρελή), έχει ένα αφιέρωμα σε ξένους που επέλεξαν να ζήσουν στην Πόλη. Ένας Ολλανδός, ένας Νεοζηλανδός, μια Γαλλίδα, μια Αμερικάνα, ένας Τασμανός(!), ο Αγγελής και άλλοι από αλλού. Η παραπάνω προστυχιά επελέγη ως τίτλος της συνέντευξης! Άνθρωποι του περιοδικού με προσέγγισαν εδώ και καιρό και με ρώτησαν αν ενδιαφέρομαι να τους μιλήσω για τη ζωή μου στην Πόλη. Βρήκαν άνθρωπο που θα έλεγε όχι!

Μου έδωσαν το ελεύθερο να επιλέξω ο ίδιος το location της συνέντευξης-φωτογράφισης. Πολλά πέρασαν από το μυαλό μου, αλλά δεν άργησα να καταλήξω σε ένα από τα μέρη που αισθάνομαι μια περίεργη ευδαιμονία όποτε βρίσκομαι εκεί, από τότε που το ανακάλυψα τυχαία. Είναι ένα οθωμανικό χάνι, κρυμμένο σ' έναν παράδρομο με αγροτικά και σιδηρουργικά εργαλεία, τόσο ξεφτισμένο και παρατημένο, όσο ακριβώς χρειάζεται για να είναι στατικά στέρεο, αλλά και συγχρόνως μια φίνα τρύπα στον χωροχρόνο. Δεν θέλω να γράψω ούτε το όνομα του (όλα τα χάνια είχαν το δικό τους όνομα), ούτε πού βρίσκεται. Ίσως να το ανακαλύψετε μόνοι σας, ίσως να ανακαλύψετε κάτι ακόμα πιο όμορφο. Αυτά δεν είναι για να διασκεδάζονται στο ίντερνετ. Κατά καιρούς όμως, δε διστάζω να πηγαίνω με φίλους και διψασμένους επισκέπτες για να πιούμε καφεδάκι και να τους πω το φλυτζάνι:)

Μου έκανε εντύπωση, όταν η Μελίντα Τουζούνογλου, η υπεύθυνη για το αφιέρωμα δημοσιογράφος, που μου πήρε και τη συνέντευξη, την προηγούμενη ημέρα με ρώτησε από που θα με βόλευε να έρθουν να με πάρουν. Διστακτικά ρώτησα, αν μπορούσαν από το Φιρούζ Αγά Τζαμί, δίπλα στο σπίτι μου. Έτσι κι έγινε, τη συμφωνημένη ώρα της συνάντησης, ήταν ήδη εκεί στο αυτοκίνητο της Χουριέτ (το περιοδικό ανήκει στον όμιλο της εφημερίδας), μαζί με τον φωτογράφο Μεχμέτ Ομούρ, και τον οδηγό. Χρειάστηκε να δώσω αναλυτικές οδηγίες στον σωφέρ για να του υποδείξω τον προορισμό μας.

Οι ερωτήσεις της Μελίντας ήταν καταιγιστικές: Πες μας άνθρωπέ μου, πώς ξεβράστηκες  στην Πόλη; Τι σε κρατά εδώ; Τι σημαίνει για σένα η Ιστάνμπουλ; Εεε, τι τον θέλεις το δικό σου! Ακόμα μια  ευκαιρία να μιλήσει υπερβατικά, ποιητικά (έτσι νομίζει τουλάχιστον), συχνά ακαταλαβίστικα. Ότι γι' αυτόν, η Πόλη είναι ο κολλητός του, η αδερφή του, ο έρωτας του, η οικογένεια, ο παππούς του και η γιαγιά του! ΑΥΤΗ είναι ΟΛΑ. Η Μελίντα συνδυάζοντας και τα δυο είδη περιέργειας, την  επαγγελματική - δημοσιογραφική και την έμφυτη - τουρκική, με πολύ γλύκα και πραγματικό ενδιαφέρον να με γνωρίσει, με έκανε να της ανοιχτώ ακόμα περισσότερο. Το περιθώριο του περιοδικού, φυσικά και δεν χώρεσε όλα τα πικάντικα, τα προσωπικά, τα χάχανα και τις ερωτήσεις αντεπίθεσης που της εξαπέλυσα. Περάσαμε καλά εκείνο το απόγευμα!

Σ' αυτό φρόντισε βεβαίως κι ο  Μεχμέτ, ο φωτογράφος που ανέλαβε να ντύσει με εικόνες το αφιέρωμα. Μετά από πολλά χρόνια στη Γαλλία, επέστρεψε στην Τουρκία, κουβαλώντας μαζί του επαγγελματική εμπειρία και την "ευρωπαϊκή" ματιά στα πράγματα. Μου έβγαλε κι εγώ δεν ξέρω πόσες φωτογραφίες. Τι κάτω στο αίθριο, τι πάνω στο περιμετρικό μπαλκόνι, στις σκάλες, στο στηθαίο, παντού! Κάθε λίγο και λιγάκι, μου υπενθύμιζε πόσο φωτογένεια έχω και πόσο γράφω στον φακό..κατάλαβε ο πονηρός, πόσο ελαφρόμυαλος είμαι, πιο εύπιστο θύμα στα κοπλιμέντα δεν υπάρχει!

 Το άρθρο, οι φωτογραφίες και η γενικότερη αντιμετώπιση από την ομάδα του περιοδικού,  ήταν πολύ θετική και τους ευχαριστώ. Φουλ στα κολακευτικά σχόλια, ότι ο Αγγελής ξέρει τζαμιά, παζάρια και κλαμπς, που λίγοι "Ιστανμπουλίτες" γνωρίζουν, γεμάτο με αστείες επισημάνσεις, ότι λατρεύω τη λεμονο-κολόνια και τους ακιντέδες και μπόλικη διαφήμιση για το μπλογκ  στο οποίο αποτυπώνεται όλη αυτή η λόξα. Στο κόκκινο πλαίσιο που έβαλαν στο πλάι καθενός μας, γράφει: Καί γείτονας μας, καί φίλος μας. Η Lady Gaga θα χαμογελούσε τώρα.

τα πεσκέσια

Σκηνή Πρώτη: Ο Παναγιώτης με παίρνει τηλέφωνο και μου αναγγέλλει την εκατοστή τριακοστή πέμπτη επίσκεψή του στην Πόλη. Θα τον ακολουθήσει η γνωστή συμμορία: Γρηγόρης, Παύλος, Παντελής κι  ο  Βασίλης, που τον άφησα μωρό παιδί και τον ξανάβρα κοτζαμάν φοιτητή. Τί σου λείπει βρε Αγγελή για να σου φέρουμε; Έρχονται με το πολυμορφικό βανάκι του Αστυνόμου Σαΐνη, κι έχουν μπόλικο χώρο για καλαμπαλίκια. Λάδι έξτρα παρθένο και τσίπουρο Δραμινό, δεν κρατήθηκα να μην ζητήσω. Όσο κι αν ντράπηκα μετά.

Σκηνή Δεύτερη: Στο Pandespani η Σταυριανή βλέπει μια συνταγή και μουρμουρίζει κάτι ακατάληπτα. Δεν ξέρω αν είναι βρισιές ή προσευχές, αλλά με το βλέμμα της τρελής απειλεί "αυτό-εγώ-θα-το-κάνω!". Συκώτι που μαρινάρεται σε γάλα και συνοδεύεται με ζεματισμένο σπανάκι και κρεμμύδι.  Το Pandespani το ανακάλυψα τυχαία πριν κανά εξάμηνο και από τότε το διαβάζω φανατικά ,με λιγούρα για τα φαγητά και το κελαρυστό γράψιμο. Ευτυχώς η χρυσοχέρα συγκάτοικος προχωρά και στην υλοποίηση των εμπνευσμένων συνταγών. Πότε κατά γράμμα και πότε με απιστίες που θα μπορούσαν να επισύρουν ακόμα και την ποινή του λιθοβολισμού!

Σκηνή Τρίτη: Ο μπαμπάς της Σταυριανής έρχεται στην Πόλη να δει την Πριγκηπέσσα του. Τη βλέπει την καλή του, αλλά βλέπει μαζί και τα φιντάνια του Ταρλάμπασι (ήταν πριν μετακομίσουμε). Για φυλαχτό μας αφήνει ανθό αλατιού μαζεμένο από το Τηγάνι στη Μάνη.
 

Σκηνή Τέταρτη: Ο Κώστας θέλει να πάει στην Τεχεράνη. Θέλει να πάει στην Τεχεράνη με τρένο. Στην Τεχεράνη με τρένο από την Αθήνα! Η διαδρομή ως αλληλουχία τοπωνυμίων μεν, ακούγεται μαγευτική: Αθήνα - Θεσσαλονίκη - Ιστάνμπουλ - Βαν - Κάπου αλλού που ξέχασα - Τεχράν.  Ως διάρκεια δε, οι 4-5 ημέρες μου προκαλούν ίλιγγο! Πετάγομαι μια βδομάδα πριν στο Σίρκετζι για να του αγοράσω  εισιτήρια για το μοναδικό εβδομαδιαίο δρομολόγιο από το Χαϊντάρπασα. Δασκαλεμένος από την Φατμέ για το καφετί φετίχ μου, καταφτάνει παραφορτωμένος με μπαγάζια και έναν κουβά Μερέντα!

Σκηνή Πέμπτη: Φίλοι της Σταυριανής από την Καρδίτσα, χαρωποί ζαχαροπλάστες όλοι τους, θέλοντας να την ευχαριστήσουν που τους δείχνει τις αλήθειες της Πόλης, τη γεμίζουν με εργολάβους, αμυγδαλωτά και Θεσσαλικά κρασιά! Τελικά, το επάγγελμα που ακολουθείς δεν είναι τυχαίο! Εγώ  πάλι, κάνω κωλοτούμπες για την πορτοκαλόπιτα!

Σκηνή Έκτη: Παναγιώτης και Τζένη, φορτωμένοι με ένα κουτί κρουασανάκια - γεμιστά με κρέμα ζαχαροπλαστικής και γλυκό βύσσινο - κι άλλα πολλά αρτοσκευάσματα από τον ωραίο φούρνο στην Καβάλα, χτυπούν το κουδούνι! Τα σιροπιαστά βομβίδια πάνε ασορτί με τη γλύκα του ζεύγους!

Σκηνή Έβδομη: Ο Ιμάμης, η Λένα κι η Μαρία είναι κλασικοί Έλληνες, όσον αφορά στην ανοιχτοχεριά τους. Τώρα που το σκέφτομαι, μόνο σ' αυτό είναι κλασικοί και γι' αυτό τους  αγαπώ! Πως και πως τους περιμένω κάθε φορά  να ξαναέρθουν. Το τελευταίο δωράκι τους, ένα ροζ μπλουζάκι:) Η Μελίνα από την άλλη, σκέφτεται ότι το αγιάζι καταφτάνει σιγά σιγά στην Πόλη και  για να με κρατά ζεστό, μου φέρνει μια design ζακέτα από την Ξάνθη.

Η ταινία "Τα Πεσκέσια" θα μπορούσε να είχε κι άλλες 1.000 σκηνές ακόμα. Η Πόλη έχει τα πάντα ή σχεδόν τα πάντα, να φας, να πιεις, να απολαύσεις. Δεν είναι ότι δεν το γνωρίζουν αυτό οι φίλοι μας. Μας έρχονται φορτωμένοι όμως, επειδή μας αγαπούν και ακολουθούν το Οθωμανικό πρωτόκολλο, σύμφωνα με το οποίο οι Ευρωπαίοι πρέσβεις κατά την επίσκεψή τους στον Σουλτάνο, του κουβαλούσαν δώρα αξίας. Όχι, όχι, δεν αυτοχρίστηκα Παντισάχ, απλώς μια αλληγορία κάνω.

Το ποστ έχει σκοπό να εκφράσει την ευγνωμοσύνη μου σε όλους εσάς που στριμώξατε τα ρούχα στη βαλίτσα για να χώσετε το κατιτίς σας. Ένα σουβενίρ από την πατρίδα, άλλες φορές φαγώσιμο επειδή με λυπάστε που 'μαι σαν παιδί της Μπιάφρας, άλλες φορές ένα βιβλίο Οθωμανικής Ιστορίας, άλλοτε τη διεύθυνση ενός ωραίου μπλογκ. Θέλω να γίνει σαφές οτι δεν το κάνω θέμα για να μου φέρετε κι άλλα, και φυσικά ούτε για να αισθανθείτε άσχημα εσείς που ήρθατε με άδεια χέρια (φτου σας!). Και τώρα επιτρέψτε μου, πάω να βάλω τα πεσκέσια στο κελάρι.