Xίλιες και… δύο νύχτες!

 Το ποστ πρωτο-αναρτήθηκε στο Beauty Diaries. Το μπλογκ τρέχει η Έφη Ανέστη, Beauty Editor της Ελληνικής έκδοσης του περιοδικού Cosmopolitan τα τελευταία 11 χρόνια. Την ευχαριστώ πολύ για την παραχώρηση της άδειας αναδημοσίευσης και ζητώ συγνώμη για κάποιες αναγκαίες προσαρμογές.

Μόλις τη πρωτοείδα, κοντοστάθηκα. Λίγο αργότερα, περπατώντας στα σοκάκια της ξαφνιάστηκα από τη σπάνια ομορφιά της. Η Πόλη είναι φτιαγμένη για να την προσκυνάς. Οι διηγήσεις της, άλλοτε και τώρα, κρύβουν μαθήματα ζωής, έρωτες, μάχες, διακρίσεις, πολλά χρώματα, δυνατά αρώματα και σπάνιες γεύσεις.

Τα πάντα στη Κωνσταντινούπολη- από τα παλάτια της, τις Εκκλησίες της, μέχρι τη θάλασσα του Μαρμαρά- ξεδιπλώνουν μοναδικά συναισθήματα. Κανείς δεν μπορεί να μείνει ανεπηρέαστος. Η Αγία Σοφιά αγκυλώνει το βλέμμα και τα τζαμιά αποκαλύπτουν σε κάθε ταξιδιώτη, τη πίστη της Πόλης και των ανθρώπων της. Μια πίστη, που κατορθώνει να ξεσηκώσει και τον πιο άπιστο… Δηλώνω ακόμη μια φορά μαγεμένη από τη Κωνσταντινούπολη.

 

Τη Πόλη του χθες και του σήμερα, που ξυπνάει μνήμες και σε προσκαλεί να ξαναγυρίσεις. Μία φορά δεν είναι αρκετή για να τη γνωρίσεις καλά. Η δική μου ήταν η τρίτη (έμεινα μόνο δύο νύχτες) και θα ήθελα στο μέλλον να έχω την ευκαιρία να τη γνωρίσω (και να τη ζήσω), ακόμη περισσότερο…

ΥΓ1: Ευχαριστώ τη Unilever Hellas για τη τιμή, που μου έκανε να ζήσω για λίγο σαν πρωταγωνίστρια του «Χίλιες και μία νύχτες»! Δεν έχω δεί ποτέ τη τούρκικη σειρά, που παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα η μαμά μου και πολλές απο τις φίλες μου, δεν ξέρω πια είναι η Σεχραζάντ και ποιός ο Ονούρ, αλλά όπως μου διευκρίνισε κι η Μάνια, βρεθήκαμε για λίγο στις σκηνές τους.

Το ξενοδοχείο Ciragan Palace είναι απλώς εμπειρία ζωής -ένα από τα καλύτερα ξενοδοχεία στον κόσμο- η παλιά αυτοκρατορική κατοικία του σουλτάνου Αβδούλ Μετζίτ Α΄, που μοιάζει να αγκαλιάζει το Βόσπορο κι εσύ, που έχεις την ευκαιρία να μείνεις εκεί, ή απλώς να περάσεις για ένα καφέ, δηλώνεις αναπόφευκτα ερωτευμένη με το σουλτάνο!

 

ΥΓ2: Όταν επισκεφθείς τη βασίλισσα των πόλεων, έχεις τόσα να δεις, να γευτείς και να ζήσεις, που ό,τι κι αν σου πω θα είναι λίγο. Αυτή η Πόλη αξίζει με το παραπάνω το τίτλο: «η πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης για το 2010».

Σημειώνω απλώς τα σημαντικότερα, που πρέπει να κάνεις στη Πόλη:
* Να περπατήσεις στην Αγία Σοφιά.
* Να κάνεις ξενάγηση στο Τοπ Καπί.
* Να επισκεφθείς το Πατριαρχείο.
* Να πιείς τούρκικο καφέ στη Πλατεία Τακσίμ.
* Να ευχαριστηθείς τη τοπική πολίτικη κουζίνα (must τα ντολμαδάκια και φυσικά το κεμπάπ).
* Να κάνεις μία μίνι κρουαζιέρα στο Βόσπορο.
* Nα δοκιμάσεις ναργιλέ με άρωμα μήλου.
* Να απολαύσεις ένα γνήσιο χαμάμ (Cemberlitas, Lagoluglu, Galatasaray είναι τα πιο γνωστά. Μεταξύ άλλων, θα λατρέψεις και τη σπουδαία αρχιτεκτονική τους).
* Να χαζέψεις τις τοπικές αγορές στο Καπαλί Τσαρσί, τη κλειστή αγορά της Κωνσταντινούπολης. Εννοείται ότι επιβάλλεται το παζάρι.
* Να κάνεις μία βόλτα επίσης, στην Αιγυπτιακή Αγορά (γνωστή κι ως Μισίρ Τσαρσισί). Σ’ αυτή θα βρείς μπαχαρικά, μέλι, ξηρούς καρπούς, ζαχαρωτά, παστουρμάδες, καφέδες και τυριά. Επιπλέον, θα έχεις την ευκαιρία να διαλέξεις τουριστικά είδη (κυρίως κεραμικά), αλλά και μη χρήσιμα αξεσουάρ…

ΥΓ3:  Στο ταξίδι μου αυτό, έμαθα περισσότερα για τη νέα σειρά περιποίησης μαλλιών Sunsilk (η πρώτη επίσημη παρουσίαση είχε γίνει στην Αθήνα). Αυτή η σειρά, θα συζητηθεί ποικιλοτρόπως για την επικοινωνία της. 7 κορυφαίοι hair experts (με φανατικές και διάσημες πελάτισσες) δίνουν λύσεις σε κάθε πρόβλημα και ανάγκη.

ΥΓ4: Συγκράτησε μερικά ονόματα και θα τα ξαναπούμε:
* Rita Hazaaz (λαμπερές σταρ του Χόλυγουντ της εμπιστεύονται το χρώμα των μαλλιών τους). 

* Quidad (η hair stylist που λατρεύει τις μπούκλες).

*Jamal Hammadi (έχει πρωταγωνιστήσει για τα λαμπερά μαλλιά σε επιδείξεις των: Chanel, Christian Dior, Jean Paul Gaultier και John Galliano, ενώ ζει και δουλεύει στο Λος Άντζελες

ΥΓ6: Ακολούθησε τους 7 hair expert στο facebook κάνε like στη σελίδα και κάθε εβδομάδα θα μαθαίνεις πρώτη, μυστικά για υγεία και λάμψη των μαλλιών σου.

YΓ7: Aν αντέχεις μεγαλύτερη βόλτα στη Πόλη, ή θέλεις να πάρεις χρήσιμες πληροφορίες γύρω από την καθημερινότητά της, σου προτείνω να γνωρίσεις τον Αγγελή. Μοναδικός στο είδος του, όπως μοναδικό θα είναι αυτό το ταξίδι, αν κι εφόσον το κάνεις!

Καλή συνέχεια..

Για να διαβάσετε το ποστ όπως αυτό δημοσιεύτηκε, ακολουθήστε το λινκ.

Update
Με μεγάλη χαρά είδα χθες βράδυ, ότι το Angelis and the Istanbul συμπεριλήφθηκε στα προτεινόμενα μπλογκς του Cosmopolitan!

Είσαι γυναίκα; Τόσο το καλύτερο! jajajajja!!

η Μαρία η Κυπραία

Κρίμα.
Η καλή μου φίλη η Μαρία, τελείωσε το μεταπτυχιακό της στην Πόλη και επέστρεψε στην πατρίδα της τη Λάρνακα. Γνωριστήκαμε στο ξεκάρφωτο, στο Πανεπιστήμιο Bilgi όπου σπούδαζε και όσο κι αν φαινομενικά δεν είχαμε πολλά κοινά, όσο κι αν εγώ είμαι ένα στρυφνό γεροντοπαλίκαρο και το Μαράκι σφύζει από νιάτα και ζωντάνια, όσο κι αν τα προγράμματά μας ήταν ασύμβατα, συνδεθήκαμε στενά από την πρώτη στιγμή, αλληλοβοηθιόμασταν και χαχανίζαμε με την πρώτη ευκαιρία. Και τι δεν κάναμε μαζί! Την έβαλα να ποζάρει με τον Νασρεντίν Χότζα και το γαϊδαράκο του,

 

την έσυρα μαζί μου για σκανδιναβικό πρωινό κι όταν μου κρύωσε την τύλιξα με τη ριγέ ζακέτα,

την μπούκωσα με μπουριάν κεμπάπ κι ας της έπεσε λίγο βαρύ,

 

την τάισα πιαζ κι ας μην αγαπάει τα φασόλια,

γιορτάσαμε τα Χριστούγεννα παρέα, ως μετανάστες που τους κυριεύει ο νόστος,

προϋπαντήσαμε παρέα το 2010, με αφράτους κουραμπιέδες από τα χεράκια της,

μου έστειλε ανταπόκριση από την καυτή έδρα της Μπεσίκτας,

βγήκε για καλλιτεχνικό ρεπορτάζ σε γκαλερί,

γνωρίσαμε μαζί ενδιαφέροντες ανθρώπους,

προκαλέσαμε την τύχη μας, δοκιμάζοντας "νέες γεύσεις".

Όλα αυτά όμως πάνε, πετάξανε..η Μαρία έχει φύγει πια. Δεν θα την ξαναπάρω αγουροξυπνημένος με το στομάχι να γουργουρίζει, να πάμε παρέα στο κατώι που μου σφυρίξανε για μασαμπούκες. Θα τη θυμάμαι να μαζεύει τα τελευταία αμανάτια της από το χωλ μου, πριν το σκάσει για το Νησί.

Από τα ηχεία που μου χάρισε για το ξεψυχισμένο μου νετμπούκι,

ακούω ξανά και ξανά στη διαπασών:

Προσπαθώ να δω μόνο το θετικό της ιστορίας, την καλή μου τύχη, που γνώρισα αυτήν την ψυχούλα. Τη δυναμικιά Κυπραιοπούλα, που τόσο απολάμβανα να την ακούω να μιλάει κελαρυστά με τους γονείς της, την εκκολαπτόμενη δικηγορίνα, που με τόσο CSI που έχει δει, πάει ντογρού για ντίστρικτ ατέρνεϊ! Φιλούθκια Μαράκι μου!

το ρυζόγαλο και το πιλάφι

Το post επιμελήθηκε η Μαριάνθη Α. Μοιράζεται μαζί μας τις εντυπώσεις της από το φαγοπότι  που έκαναν με τον Κωνστατντίνο Χ. στην Πόλη, το οποίο θα θυμούνται για καιρό.

 

Την τελευταία μέρα της περιπλάνησής μας στην Ιστανμπούλ περάσαμε στην ανατολική πλευρά αναζητώντας τι άλλο; την ανατολίτικη κουζίνα!

Η κουζίνα της Πόλης είχε ήδη κερδίσει τις καρδιές και τους ουρανίσκους μας, αλλά το Niyazibey ήταν μια αναπάντεχη γευστική εμπειρία. Δεν ξεχνώ το τραγανιστό perde pilav, το περιχυμένο με καυτό βούτυρο döner kebab και τους πάσης φύσεως γευστικότατους περιπλανώμενους μεζέδες που γέμιζαν διαρκώς τα πιάτα μας μέχρι τελικής πτώσεως.

Αυτή η τελευταία ήρθε με ένα τεράστιο ζεστό ρυζόγαλο συνοδευόμενο από μια παρόμοιων διαστάσεων παγωμένη μπάλα παγωτού καϊμάκι.

Η περιποίηση ήταν άψογη και οι τιμές παραπάνω από καλές για την ποσότητα και την ποιότητα του φαγητού (πληρώσαμε 30 λίρες το άτομο, αλλά δεν αρνηθήκαμε ούτε μία προσφορά μεζέ από τους σερβιτόρους...). Εκείνο, πάντως, που έβαλε το Niyazibey στις καρδιές μας ήταν η αίσθηση πως απολαύσαμε μια πανδαισία ανατολίτικων λιχουδιών σε ένα ήρεμο εστιατόριο με ντόπιους κατά βάση θαμώνες κάπου στην Ιστανμπούλ των 13 εκατομμυρίων κατοίκων...

καί γκόμενά μου καί γιαγιά μου

Πάει ο Αγγελής, σάλταρε! Τι βλάσφημος είναι αυτός ο τίτλος και γιατί μας κοτσάρει φαρδιά πλατιά την παραστρατημένη κορασίδα  Γκάγκα; Κι όμως, η Τουρκική πρόταση "Istanbul hem kız arkadaşım, hem ninem", έτσι μεταφράζεται. "Και λοιπόν;" θα μου πείτε. Έχουμε και λέμε, το μηνιαίο τουρκικό περιοδικό Tempo, στο τεύχος Οκτωβρίου (με εξώφυλλο την τρελή), έχει ένα αφιέρωμα σε ξένους που επέλεξαν να ζήσουν στην Πόλη. Ένας Ολλανδός, ένας Νεοζηλανδός, μια Γαλλίδα, μια Αμερικάνα, ένας Τασμανός(!), ο Αγγελής και άλλοι από αλλού. Η παραπάνω προστυχιά επελέγη ως τίτλος της συνέντευξης! Άνθρωποι του περιοδικού με προσέγγισαν εδώ και καιρό και με ρώτησαν αν ενδιαφέρομαι να τους μιλήσω για τη ζωή μου στην Πόλη. Βρήκαν άνθρωπο που θα έλεγε όχι!

Μου έδωσαν το ελεύθερο να επιλέξω ο ίδιος το location της συνέντευξης-φωτογράφισης. Πολλά πέρασαν από το μυαλό μου, αλλά δεν άργησα να καταλήξω σε ένα από τα μέρη που αισθάνομαι μια περίεργη ευδαιμονία όποτε βρίσκομαι εκεί, από τότε που το ανακάλυψα τυχαία. Είναι ένα οθωμανικό χάνι, κρυμμένο σ' έναν παράδρομο με αγροτικά και σιδηρουργικά εργαλεία, τόσο ξεφτισμένο και παρατημένο, όσο ακριβώς χρειάζεται για να είναι στατικά στέρεο, αλλά και συγχρόνως μια φίνα τρύπα στον χωροχρόνο. Δεν θέλω να γράψω ούτε το όνομα του (όλα τα χάνια είχαν το δικό τους όνομα), ούτε πού βρίσκεται. Ίσως να το ανακαλύψετε μόνοι σας, ίσως να ανακαλύψετε κάτι ακόμα πιο όμορφο. Αυτά δεν είναι για να διασκεδάζονται στο ίντερνετ. Κατά καιρούς όμως, δε διστάζω να πηγαίνω με φίλους και διψασμένους επισκέπτες για να πιούμε καφεδάκι και να τους πω το φλυτζάνι:)

Μου έκανε εντύπωση, όταν η Μελίντα Τουζούνογλου, η υπεύθυνη για το αφιέρωμα δημοσιογράφος, που μου πήρε και τη συνέντευξη, την προηγούμενη ημέρα με ρώτησε από που θα με βόλευε να έρθουν να με πάρουν. Διστακτικά ρώτησα, αν μπορούσαν από το Φιρούζ Αγά Τζαμί, δίπλα στο σπίτι μου. Έτσι κι έγινε, τη συμφωνημένη ώρα της συνάντησης, ήταν ήδη εκεί στο αυτοκίνητο της Χουριέτ (το περιοδικό ανήκει στον όμιλο της εφημερίδας), μαζί με τον φωτογράφο Μεχμέτ Ομούρ, και τον οδηγό. Χρειάστηκε να δώσω αναλυτικές οδηγίες στον σωφέρ για να του υποδείξω τον προορισμό μας.

Οι ερωτήσεις της Μελίντας ήταν καταιγιστικές: Πες μας άνθρωπέ μου, πώς ξεβράστηκες  στην Πόλη; Τι σε κρατά εδώ; Τι σημαίνει για σένα η Ιστάνμπουλ; Εεε, τι τον θέλεις το δικό σου! Ακόμα μια  ευκαιρία να μιλήσει υπερβατικά, ποιητικά (έτσι νομίζει τουλάχιστον), συχνά ακαταλαβίστικα. Ότι γι' αυτόν, η Πόλη είναι ο κολλητός του, η αδερφή του, ο έρωτας του, η οικογένεια, ο παππούς του και η γιαγιά του! ΑΥΤΗ είναι ΟΛΑ. Η Μελίντα συνδυάζοντας και τα δυο είδη περιέργειας, την  επαγγελματική - δημοσιογραφική και την έμφυτη - τουρκική, με πολύ γλύκα και πραγματικό ενδιαφέρον να με γνωρίσει, με έκανε να της ανοιχτώ ακόμα περισσότερο. Το περιθώριο του περιοδικού, φυσικά και δεν χώρεσε όλα τα πικάντικα, τα προσωπικά, τα χάχανα και τις ερωτήσεις αντεπίθεσης που της εξαπέλυσα. Περάσαμε καλά εκείνο το απόγευμα!

Σ' αυτό φρόντισε βεβαίως κι ο  Μεχμέτ, ο φωτογράφος που ανέλαβε να ντύσει με εικόνες το αφιέρωμα. Μετά από πολλά χρόνια στη Γαλλία, επέστρεψε στην Τουρκία, κουβαλώντας μαζί του επαγγελματική εμπειρία και την "ευρωπαϊκή" ματιά στα πράγματα. Μου έβγαλε κι εγώ δεν ξέρω πόσες φωτογραφίες. Τι κάτω στο αίθριο, τι πάνω στο περιμετρικό μπαλκόνι, στις σκάλες, στο στηθαίο, παντού! Κάθε λίγο και λιγάκι, μου υπενθύμιζε πόσο φωτογένεια έχω και πόσο γράφω στον φακό..κατάλαβε ο πονηρός, πόσο ελαφρόμυαλος είμαι, πιο εύπιστο θύμα στα κοπλιμέντα δεν υπάρχει!

 Το άρθρο, οι φωτογραφίες και η γενικότερη αντιμετώπιση από την ομάδα του περιοδικού,  ήταν πολύ θετική και τους ευχαριστώ. Φουλ στα κολακευτικά σχόλια, ότι ο Αγγελής ξέρει τζαμιά, παζάρια και κλαμπς, που λίγοι "Ιστανμπουλίτες" γνωρίζουν, γεμάτο με αστείες επισημάνσεις, ότι λατρεύω τη λεμονο-κολόνια και τους ακιντέδες και μπόλικη διαφήμιση για το μπλογκ  στο οποίο αποτυπώνεται όλη αυτή η λόξα. Στο κόκκινο πλαίσιο που έβαλαν στο πλάι καθενός μας, γράφει: Καί γείτονας μας, καί φίλος μας. Η Lady Gaga θα χαμογελούσε τώρα.