η ευτυχία της ακαταστασίας


Καθώς ετοιμάζω την ανάρτηση για το πώς βγήκα στο κλαρί της ελληνικής TV, θυμήθηκα ένα τσιμπούσι με φίλους κάτω από την Ακρόπολη.


Πόσο γουστάρω που στην Ελλάδα μαζεύουν τα άδεια μπουκάλια / κόκαλα / αποτσίγαρα / λεμονόκουπες / ξεραμένα τζατζίκια / μουσκεμένα χαρτοτραπεζομάντηλα και ποτήρια, όπου οδοντογλυφίδες επιπλέουν σε κοκακόλα με πιπέρι & αλάτι, αφού έχεις σηκωθεί να φύγεις (μετά κανά τρίωρο) και ποτέ πριν. Καλή είναι η καθαριότητα των τουρκικών εστιατορίων, όπου πριν προλάβεις να αποφάς μαζεύουν τα πάντα στο λεπτό, αλλά όπως και να το κάνεις ένα άδειο τραπέζι, με μαθηματική ακρίβεια, σε διώχνει πολύ πριν χαλαρώσεις και αρχίσεις τις αμπελοφιλοσοφίες με τους φίλους. Η ανακατωσούρα (υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις) άλλωστε, σύμφωνα με μια σχολή σκέψης, είναι η καλύτερη φίλη της δημιουργικότητας. Συμφωνώ.

από τα γιαλιά στο γυαλί


Οι πιστοί αναγνώστες του μπλογκ ξέρουν τί εννοούμε λέγοντας "γιαλί" στην Πόλη. Οι υπόλοιποι διαβάστε εδώ, για να μπείτε στο κλίμα.

http://4.bp.blogspot.com/_HwsSQRgdftA/TU8bLHHo8UI/AAAAAAAARyc/Mel5d__Xtxs/s1600/IMGP8917.JPG 

Με το "γυαλί" από την άλλη, εννοώ την προ-γιαγιά του ίντερνετ: την τηλεόραση! 

 http://biblicone.com/wp-content/uploads/grandmadeitz-tv.jpg

Αν συνδυάσετε δε και το γεγονός ότι βρίσκομαι στην Ελλαδίτσα, σήμερα, Δευτέρα 27 Ιουνίου στις 17:00 (αν όλα πάνε καλά), θα περάσω μια βόλτα από το στούντιο της εκπομπής Escape της ΕΤ1, για ένα μικρό κουσκουσάκι. Ραντεβού στον αέρα!

Όπως έχω γράψει και σε παλαιότερη ανάρτηση, μπορείτε να παρακολουθήσετε την εκπομπή μέσω ίντερνετ, αν επισκεφτείτε τη σελίδα της εκπομπής http://www.esctv.gr/ και κλικάρετε πάνω δεξιά στο εικονίδιο live TV ή δοκιμάστε εδώ http://www.ert.gr/netlive/multi-player/livegr.html. Αν κάποιος μπορεί να "γράψει" και το επίμαχο σημείο της εκπομπής, καλό θα ήταν:) Για αυτούς που εργάζονται ή βρίσκονται μακριά από τηλεόραση, η εκπομπή μεταδίδεται σε απανάληψη κάθε βράδυ μετά τις 12 τα μεσάνυχτα.

Καλή μου Ελλαδίτσα σου 'ρχομαι!



Πώς τα καταφέρνω πάντα και συνεχώς φτάνω στους σταθμούς των τρένων, στα λιμάνια, στα χαβαλιμάνια τελευταία στιγμή! Άι σικτιρ πια, με βαρέθηκα!

Αααααα, ξέχασα να σας πω πού πάω, αλλα μάλλον καταλάβατε ατσίδες μου! Αν με πετύχετε λοιπόν τις επόμενες ημερες στην Ελλαδίτσα, πείτε ένα γεια!

Πεθύμησα την πατρίδα και τους φίλους μου, κακό είναι δηλαδή; Μπαααααα!

Posted via Android

ρομαντζάδα στην Πρίγκηπο



-Τα περάσαμ' όμορφα, όμορφα, όμορφα!

-Τα περάσαμ' όμορφα, στο Νησί παιδιά!

Posted via Android

πιες σερμπέτι και θα..Την ακούσεις!

  • Είδα το βιντεάκι στη σελίδα της Μαρίας στο FB και μαγεύτηκα! 
  • Την παίρνω τηλέφωνο να μάθω περισσότερα, μου λέει ότι το ψάρεψε από τον Χάρη και πάει λέγοντας.
  • Δεν ξέρω πολλά για την προέλευσή του, πέρα του ότι το εμπνευσμένο animation, φτιάχτηκε στα πλαίσια της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας 2010 και το όνομα της δημιουργού Idil Ar.
  • Μου κάνει εντύπωση που παίζει με πολλές από τις στερεοτυπικές εικόνες της Πόλης (Καπαλί Τσαρσί, Πριγκηποννήσια, Βόσπορο), αλλά με τόσο μοντέρνο και ανάλαφρο τρόπο.
  • Με χαρά το μοιράζομαι μαζί σας.
  • Και με μια γουλιά σερμπέτι, είθε να βουτήξουμε παρέα στην ψυχή Της!

Σήκω ψήφισε κουκλί μου!


Αύριο έχουμε εκλογές στην Τουρκία. Κι όμως, δεν είμαι σε θέση να διατυπώσω εμπεριστατωμένη άποψη για το τι συμβαίνει στον πολιτικό στίβο της χώρας, τι θα αλλάξει τη Δευτέρα αν δεν επικρατήσει (μάλλον απίθανο) το νυν κυβερνών κόμμα ή πώς θα πορευτεί από δω και πέρα αυτό, με αυξημένη πλέον ή μη πλειοψηφία. Για να σας πω την αλήθεια, δεν ξέρω ποιό σενάριο θα ήταν το καλύτερο να επαληθευτεί. Είδατε; Δεν είμαι και τόσο παντός επιστητού όπως νομίζατε μερικοί. Αυτό που ξέρω όμως, είναι ότι το τραγουδάκι του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) του νυν πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντο(γ)άν, μου 'χει κολλήσει για τα καλά! Σκάει από παντού: τηλεόραση, ραδιόφωνο, βανάκια με μεγάφωνα στο δρόμο!

 

Mέχρι και στον ύπνο μου άρχισα να το ακούω!


Ένα άλλο όμως ενδιαφέρον, από πολιτισμικής άποψης, τηλεοπτικό σποτ είναι το παρακάτω, στο οποίο είχαν δεν είχαν οι φίλοι μας οι Τούρκοι, το έριξαν στο αραμπέσκ και το ντιριντάχτα. Μπιρ νταχα λένε και ξαναλένε νταβουλτζήδες, τσεμπερούδες, παππούδια, τεκνά, χορευτές με βράκες, κυρίες και κύριοι με μπίζνες ατάιρ, μια φορά ακόμα ας δώσει ο Αλλάχ, να ξαναβγεί ο κυρ Ταγίπ και τί στον ντουνιά!


Αλλά πού να συγκριθεί με το δικό μας το κλασσάτο, το Κάρμινα Μπουράνα θα μου πείτε! "Ναι...είδαμε πόσο μας ωφέλησε κι εμάς, η κλασσική μουσική!", ακούγεται μια φωνή απ' το βάθος...

ελληνικός είναι, για τούρκικος;


Ωραίος δεν είναι ο καφεδάκος του μπλογκ;

 

Πριν όμως αυτή η αμαρτωλή μεταλαβιά καταλήξει στο φλυτζανάκι μας, αχνιστή και με καϊμάκι, περνά του λιναριού τα πάθη η δύσμοιρη. Πρέπει πρώτα, από άχαρο κορτσούδι που κάποτε έπαιζε κρυφτό στα τροπικά δάση της Βραζιλίας, να κουκουλώσουν τα αναιμικά πράσινα μάτια της σε τρίχινα σακιά, να την πάρουν σηκωτή ως στην άλλη άκρη του κόσμου, για να καβουρντιστεί επιτέλους σε μια παθιασμένη βασίλισσα του καρναβαλιού με ηλιοκαμένα στήθια. Κι εκεί, γίνεται σκόνη από το νόστο για την πατρίδα που έχασε για πάντα, χωρίς κανένας να την συμπονά. Την τέφρα της σκυλεύουν ξεροκέφαλοι αγνώμονες, με κοκορομαχίες του στυλ: ελληνικός είναι, για τούρκικος; Εεεε, σκάστε πια! Δεν πάτε να πνιγείτε λέω γω!

make avatar

κάποιος να με φυλάει


Τί κοινό έχουν ο Μάικλ Τζάκσον με την Μπόνι Τάιλερ, τον τραγουδιστή των Ντουράν Ντουράν και την Νταϊάνα Ρος; Μα φυσικά εμπιστεύονται την προσωπική τους ασφάλεια στον ίδιο επαγγελματία σωματοφύλακα! Ακούστε πως έχει το πράγμα: Εκεί που απολαμβάναμε σ' ένα σοκάκι του Μπέιογλου, ένα ωραίο ντουρούμ με κομματάκια αρνίσιας καρδούλας στα κάρβουνα (!), τα μασουλητά μας διέκοψε ένας ογκώδης γκριζομάλλης κύριος, ο οποίος πριν προλάβουμε να κατεβάσουμε την μπουκιά μας, είχε ήδη ανοίξει διάπλατα μπρος στα έκπληκτα μάτια μας το πορτφόλιο του.


Ο ίδιος δεν ταξίδεψε ποτέ εκτός Τουρκίας, παρά μόνο ανέλαβε υπό την προστασία του τους ανωτέρω διεθνείς σταρ του πενταγράμμου και όχι μόνο, μιας και το πελατολόγιό του διανθίστηκε με παίχτες του NBA, πολιτικούς και ηθοποιούς του Χόλιγουντ (βλ. Τζον Τραβόλτα), όταν αυτοί επισκέφτηκαν την χώρα. 


Έχει 5 νταν στο κουγκ φου, 10 στο Ζίου Ζίτσου και 15 στο Αϊκίντο. Μάλλον δεν τα θυμάμαι καλά, αλλά όποτε τον ρωτούσα, μου λεγε κι άλλα νούμερα! Μας διαβεβαίωσε ότι το παν είναι η τεχνική κι όχι η δύναμη, κάνοντάς μας επίδειξη χειραψίας που μ' ένα κρακ σπας τον αντίχειρα του εχθρού στο άψε σβήσε, με ένα "φιλικό" ζούληγμα στον ώμο, τον αφήνεις άνετα σακάτη κτλ. Είμαστε όλοι τυχεροί που ο γράφων μπορεί ακόμα να χτυπάει τα πλήκτρα του υπολογιστή, λίγο έλειψε να μ' αφήσει κατάκοιτο. Η οικειότητα που αισθάνθηκε κατευθείαν με την πάρτη μας δε, ήταν αξιοσημείωτη. Μας προέτρεπε να του πιάνουμε τα μούσκουλα, να του δίνουμε τσιμπιές στο στήθος και μπουνάκια στους μηρούς για να δούμε πόσο "πέτρα"¨είναι! Ναι, ναι, ναι. Αισθανθήκαμε τόσο αμήχανα τόσο όσο μπορείτε να φανταστείτε!


Το όνομά του, ο μπόντιγκαρντ το κράτησε κρυφό. Πριν όμως μας αποχαιρετήσει, μετά από ένα ολόκληρο μισάωρο που μας έβαζε να τον μπαλαμουτιάζουμε,  μάς αποκάλυψε την επόμενη διάσημη πελάτισσα του. Και το όνομα αυτής...Γούιτνεϊ.

Related Posts with Thumbnails