ΔΩΡΕΑΝ ΔΙΑΜΟΝΗ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ

Για να κερδίσω την προσοχή σας, επέλεξα τον από πάνω τίτλο και γράφω επίσης αυτές τις γραμμές με πορτοκαλί γράμματα. Αν έρχεστε την επόμενη εβδομάδα στην Πόλη, σας έχω ένα δωράκι. Σας προσφέρω δωρεάν διαμονή σε σουίτα του Kariye Oteli για το Σάββατο 8 Δεκεμβρίου. Το μόνο που έχετε να κάνετε εσείς είναι να δηλώσετε το ενδιαφέρον σας. Αν προκύψει πάνω από ένα ζεύγος μουστερίδων θα γίνει κλήρωση. Διαβάστε παρακάτω τι μπορείτε να κάνετε σε 24 ώρες στη γειτονιά του ξενοδοχείου.

Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε, είπαμε να δοκιμάσουμε κάτι διαφορετικό. Έκανα κράτηση στο ξενοδοχείο Kariye Oteli, ένα ξύλινο κονάκι δίπλα στη Μονή της Χώρας. Όχι και πολύ κοντά στο Τάξιμ ή το Σουλτάν Αχμέτ, αλλά σε μια από τις πιο ατμοσφαιρικές γειτονιές της Πόλης. Μια στις τόσες επιβάλλεται να βουτάς στο βυζαντινο/οθωμανικό βυθό Της.

Οι τιμές των δωματίων ξεκινούν μόλις από 30 ευρώ, ενώ με σχεδόν τα διπλάσια κλείνεις μια από τις σουίτες.Δεν χάσαμε την ευκαιρία, αφού την κάνεις την ξιπασιά, ας την κάνεις μέχρι τέρμα.

Οι φωτογραφίες στο bookıng φαίνονταν πολύ ωραίες για να είναι πραγματικές, ωστόσο πήραμε το ρίσκο και εδώ που τα λέμε με 59 ευρώ τη βραδιά περίμενα πολύ χειρότερα. Ένα πανευρύχωρο δωμάτιο με τρεις συνεχόμενους χώρους. Μπαίνοντας, ένα μονό κρεβάτι με ασορτί ντουλάπα και πολυθρόνα, συνεχίζοντας καθιστικούλι με δεύτερη ντουλάπα και στο βάθος διπλό κρεβάτι, ψυγειάκι και τηλεόραση. Περιμετρικά, μεγάλα παράθυρα με θέα στο δρόμο και στα βόρεια, το κλου της ιστορίας, η Μονή της Χώρας

Το πιο αδύναμο σημείο της "σουίτας" ήταν σαφώς το μπάνιο, με το ταβάνι ξεφτισμένο και χιλιομπαλωμένο και με μια μικροσκοπική καμπίνα ντους. Τα πλακίδια τύπου Ιζνίκ τους μάραναν.

Για δείπνο είχα κάνει κράτηση στο εστιατόριο Οθωμανικής κουζίνας Asitane, παρακλάδι στην ουσία του ξενοδοχείου. Ευτυχώς, δεν είχαν πολύ σχέση οι ποιότητες των αντίστοιχων υπηρεσιών, αλλά φυσικά με το αζημίωτο. Για δείπνο 2 ατόμων δώσαμε τα διπλάσια από το κόστος της διαμονής. Ορεκτικά, σαλάτες και κυρίως πιάτα, είναι όλα αναβιώσεις συνταγών που πρωτομαγειρεύτηκαν στα παλάτια των Σουλτάνων. Το γενικό πρόσημο της γαστρονομικής εμπειρίας ήταν θετικό παρόλο τις  τσιμπημένες τιμές, αναλυτική ανάρτηση (ελπίζω) να ανεβάσω στα κοντά.

Μετά το δείπνο, κατηφορίζοντας πετρόστρωτα καλντερίμια ανάμεσα σε διώροφα σπιτάκια που θυμίζουν κάπως την παλιά πόλη της Ξάνθης, νιώθαμε να ξεφεύγουμε ολοένα και πιο μακριά από το σήμερα της Πόλης. Η μυρωδιά καπνίλας από τις ξυλόσομπες βοηθούσε αρκετά.

  

Καταλήγοντας στο Μολά Ασκί Παρκί με την τρομερή θέα στον Κεράτιο, το Πέραν, το Σουλτάν Αχμέτ και τις Ρωμαϊκού μεγαλείου κολόνες με αετούς και λέοντες,

περάσαμε στο παραδοσιακό χωνευτικό των σουλτάνων. Όχι, δεν έπινε λιμοντσέλο ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής. Ναργιλέ έπινε. 

Το επόμενο πρωινό, αφού πήραμε το καχβαλτί μας στο ξενοδοχείο (πάλι στη σάλα του Ασιτανέ),

δεν κρατιόμασταν να επισκεφτούμε την ονειρεμένη Μονή της Χώρας. Τα ψηφιδωτά και οι νωπογραφίες της, είναι κυριολεκτικά ζωντανά. Νομίζεις ότι θα σου μιλήσει η Βέρτζιν Μέρι και πως θα πιάσεις κουβεντολόι με τον Αρχιερέα Ζαχαρία.

Μια περασιά από τα Τείχη του Θεοδοσίου είναι μπόνους, ούτε εκατό μέτρα απόσταση, ενώ ακριβώς κάτω από τη Μονή της Χώρας, έχει διαμορφωθεί ένα παρκάκι με παιδική χαρά, αναψυκτήριο (μη ζητήσετε μπύρες) και καταρράκτες.

Όλα τα παραπάνω βρίσκονται σε απόσταση αναπνοής μεταξύ τους, αλλά έτη φωτός μακριά από το σήμερα της Πόλης. Αν θέλεις κι εσύ να ζήσεις για ένα 24ωρο σαν Οθωμανός έμπορος μεταξιού που ζει κρυφά τον παράνομο έρωτά του με την πεταχτούλα Βυζαντινή αρχόντισσα, μην κάθεσαι. Περιμένω ρεζερβασιόν!

άι μωρή κουλέ

Είτε φτάσεις με τρένο στην Πόλη, είτε με λεωφορείο, είτε με ταξί από το αεροδρόμιο, κατά το έμπα σου στη Βυζαντινή Της μήτρα, δεν υπάρχει περίπτωση να μην περάσεις ξυστά από το Γεντικουλέ. Επταπύργιο σημαίνει στα Ελληνικά, μιας και ο Μωάμεθ Β' ο Πορθητής διέταξε να κατασκευαστεί στρατιωτικό θησαυροφυλάκιο - αργότερα μετετράπη σε φυλακές - χρησιμοποιώντας 4 από τους υφιστάμενους πύργους των Θεοδοσιανών Τειχών και προσθέτοντας άλλους τρεις μεγαλύτερους στο εσωτερικό. Γράφοντας παραπάνω για μήτρες, το αστεροειδές σχήμα της κάτοψης του κάστρου θα μπορούσε σουρεαλιστικά να παρομοιαστεί με γυναικείο κόλπο. Σαν να ακούω απ' το βάθος: Καλά ρε συ, από πότε έχεις να δεις μ....; Μια άλλη φορά θα μιλήσουμε και γι' αυτό, δεν είναι του παρόντος.

Θυμάστε που σας έγραψα παλαιότερα για το κάστρο Ρούμελι Χισαρί; Εεε, το Γεντικουλέ είναι ακόμα πιο παλιό. Αν και δεν έσφυζε ποτέ από ζωή και ευτυχία, δεν χτίστηκε μόνο προληπτικά και τελικά τζάμπα, όπως αυτό του Βοσπόρου. 

Η περιήγηση στο προαύλιο και στις πολεμίστρες των πύργων είναι η χαρά του παιδιού και ο φόβος του υψοκλανιάρη.

Όσο γι' αυτούς που γουστάρουν Ιντιάνα Τζόουνς καταστάσεις, δεν θα μείνουν επίσης παραπονεμένοι. Υποφωτισμένοι πέτρινοι διάδρομοι, στριφογυριστές σκάλες, σκοροφαγωμένα ικριώματα και μπουντρούμια ένα σωρό.

Μια βόλτα στο Γεντίκουλε θα σας θυμίσει και το ομώνυμο τραγούδι, του οποίου η τουρκική βερσιόν υπογραμμίζει (με φωσφοριζέ μαρκαδόρο) την απαισιότητα της συγκεκριμένης ψειρούς από τη μία, την καταπραϋντική επίδραση του ναργιλέ από την άλλη.

Ήταν καιρός να φεύγουμε όταν το όλο δραματικό σκηνικό, ήρθε να επιτείνει η απόπειρα αυτοκτονίας της αιωνόβιας (απ' το μυαλό μου το έβγαλα) χελώνας. Τί πας να κάνεις εκεί μωρή κουλέ!

βυζαντινό μποστάνι

Το άρθρο του Αλέξανδρου Μασσαβέτα για τα Θεοδοσιανά Τείχη, στο περιοδικό Passport, μου θύμισε μια παλαιότερη βόλτα στα, αλλού γκρεμισμένα κι αλλού "του κουτιού", σχεδόν-αρχαία Τείχη της Πόλης.

 

Μαγεύεσαι από τα μποστάνια και τους μπαχτσέδες που, όπως λέει και ο Αλέξανδρος, "καλλιεργούν συνήθως οι Τσιγγάνοι των γύρω συνοικιών." 

 

Η περατζάδα κατά μήκος των Τειχών, είναι από τις πιο ωραίες  της Πόλης. Για τους γυμνασμένους, προτείνω το συνολικό μήκος 6-7 km, ενώ για τους υπόλοιπους, ένα τμήμα τους, π.χ. να φτάσετε με το Τραμ στην Πύλη Τοπ Καπί (στην ομώνυμη στάση και όχι στο Παλάτι των Σουλτάνων δίπλα στην Αγία Σοφία, προσοχή) και να κατηφορίσετε προς τη Θάλασσα του Μαρμαρά.

Σ' αυτό το τμήμα άλλωστε βρίσκονται και οι μπαχτσέδες. Ανάλογα με την εποχή, μπορείτε να αγοράσετε κι άλλα ζαρζαβατικά, για τις σαλάτες και τα μαγειρέματα σας (ελπίζω βέβαια, να έχει κουζινάκι το κατάλυμα που μένετε).

Μέχρι που θα συγκινηθείτε κιόλας, που θα φάτε γεμιστά κολοκυθάκια και δροσιστική ντοματοσαλάτα, απ' αυτό το..Βυζαντινό μποστάνι!

 

 

Η επίθεση της Ninja

Κάθε φορά που πετυχαίνω γυναίκες καλυμμένες πατόκορφα - πέρα από τα μάτια - με μαύρη μπούργκα, μου έρχονται στο μυαλό οι ninja που θαύμαζα στις βιντεοταινίες των 80's.

Σήμερα πέτυχα μια μαυροφορεμένη κυρία στη βόλτα μου στα Θεοδοσιανά Τείχη και σαν να μου φάνηκε να γυαλίζει κάτι στη χούφτα της, λέτε να ήταν σούρικεν (αστεράκι);

Αμπντί Ιπεκτσί Σπορ Σαλονού

Στα δυτικά της Πόλης, κοντά στο νότιο άκρο των χερσαίων τειχών Της και τις φυλακές του Γεντικουλέ, βρίσκεται το γήπεδο Αμπντί Ιπεκτσί. Πήρε το όνομά του από τον άτυχο δημοσιογράφο, που δολοφονήθηκε το 1979 από ακροδεξιούς παρακρατικούς, με σκοπό τη φίμωση των φιλελεύθερων απόψεων του, περί μειονοτήτων και δημοκρατικών ελευθεριών. Προς τιμήν του θεσπίστηκαν τα βραβεία Αμπντί Ιπεκτσί.

Ο δολοφόνος του, το καλόπαιδο Mehmet Ali Ağca, μετά από βραχύ εγκλεισμό σε τουρκικές φυλακές, απέδρασε και συνέχισε το... θεάρεστο έργο του με την απόπειρα δολοφονίας του Πάπα Ιωάννη Παύλου ΙΙ, στις 13 Μαΐου 1981. Η μετέπειτα συγχώρεση του από το παρολίγον θύμα, δείχνει όπως και να το κάνουμε την ανωτερότητα του Ποντίφικα.

Όσον αφορά το ίδιο το γήπεδο, φιλοξενεί κυρίως αγώνες μπάσκετ, βόλεϊ, πάλης, άρσης βαρών,

αλλά και συναυλιών, όπως και τη βραδιά της Eurovision 2004, όπου η Ρουσλάνα με το μαστίγιό της, ράπισε το γυμνασμένο κορμί του Σάκη μας:(

Η σκόνη του χρόνου..

Αν μας φαίνεται ότι το δυαράκι μας μαζεύει σκόνη κάθε τρεις και λίγο, για φανταστείτε τι συμβαίνει με τα (σχεδόν αρχαία) τείχη της Πόλης. Αιώνες τώρα σκονίζονται από ποδοβολητά αλόγων, μάχες σώμα με σώμα, κανονιοβολισμούς. Απορώ με το κουράγιο των καημένων που συνάντησα τις προάλλες να συμμαζεύεουν, λες και περίμεναν επιθεώρηση του..αυτοκράτορα.

ΥΓ: Δεν έχω δει την ομώνυμη του τίτλου ταινία (του Θ. Αγγελόπουλου), αλλά νομίζω ότι ταιριάζει στην προκειμένη περίπτωση..

Τάφους να δει το μάτι σου..

Κατά μήκος των Τειχών του Θεοδοσίου, υπάρχουν και από τις 2 πλευρές της μεγάλης λεωφόρου, νεκροταφεία, τάφοι, μαρμάρινες πλάκες, μαυσωλεία προς τιμή στρατιωτικών ηρώων ή "αγίων" της Οθωμανικής εποχής, νεκροταφεία Ρωμιών, Αρμενίων κ.ο.κ.

Μέσα σ' αυτό το γενικό κλίμα του πένθους και της πλερέζας, απορώ πως βρήκαν τη διάθεση τα μαντιλοφορεμένα κοριτσάκια να μου ζητήσουν, να τις βγάλω αναμνηστική φωτογραφία! Για κοιτάξτε σκανταλιάρικο χαμόγελο! Αχ, και να μας έβλεπε από καμιά μεριά ο μπαμπάς τους, γλέντια που θα κάναμε!